ห้องนอนทั่วไปเน้นความปลอดภัยระยะยาวจากการหกล้ม แต่ห้องพักฟื้นหลังออกจากโรงพยาบาลต้องรองรับความต้องการเฉพาะช่วงที่เปลี่ยนแปลงเร็ว เช่น สัปดาห์แรกอาจต้องใช้เครื่องออกซิเจนและอุปกรณ์ช่วยเดินแบบมีล้อ แต่พอเข้าสัปดาห์ที่สามอาจเหลือเพียงไม้เท้าธรรมดา การจัดพื้นที่จึงต้องยืดหยุ่นและปรับเปลี่ยนได้ตามระยะการฟื้นตัวจริง ไม่ใช่จัดครั้งเดียวแล้วคงที่ตลอด

อีกความต่างหนึ่งคือความจำเป็นที่ผู้ดูแลต้องอยู่ใกล้มากกว่าปกติ โดยเฉพาะในช่วงที่ผู้สูงอายุยังมีความเสี่ยงจากภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) หรือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าจนหน้ามืดตอนลุกยืน (orthostatic hypotension) ซึ่งพบได้บ่อยในช่วงแรกหลังออกจากโรงพยาบาลมากกว่าช่วงปกติ

โซนแรกคือทางเดินจากเตียงไปห้องน้ำที่ต้องโล่งพอสำหรับอุปกรณ์ช่วยเดิน ไม่มีพรมหรือสายไฟกีดขวาง โซนที่สองคือมุมดูแลแผลและยาที่รวมอุปกรณ์ทำแผล ยา และถุงมือไว้ในที่เดียวหยิบง่าย โซนที่สามคืออุปกรณ์การแพทย์ เช่น เครื่องออกซิเจนหรือเครื่องวัดสัญญาณชีพ ที่ต้องอยู่ในตำแหน่งปลอดภัยและมีปลั๊กไฟใกล้พอ และโซนที่สี่คือที่นอนของผู้ดูแลที่อยู่ใกล้พอจะได้ยินเสียงหากผู้สูงอายุต้องการความช่วยเหลือกลางคืน

การแยกโซนชัดเจนช่วยให้ทั้งผู้สูงอายุและผู้ดูแลไม่ต้องเสียเวลาค้นหาของในสถานการณ์ที่อาจต้องรีบ เช่น เมื่อต้องเปลี่ยนผ้าปิดแผลกลางดึกหรือต้องหยิบอุปกรณ์วัดสัญญาณชีพอย่างรวดเร็ว

ควรทบทวนทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงระดับการช่วยเหลือที่จำเป็น เช่น เมื่อแพทย์แจ้งว่าไม่ต้องใช้เครื่องออกซิเจนแล้ว หรือเมื่อผู้สูงอายุเริ่มเดินได้มั่นคงขึ้นจนไม่ต้องพึ่งอุปกรณ์ช่วยเดินแบบมีล้ออีกต่อไป การเก็บอุปกรณ์ที่ไม่จำเป็นออกจากห้องช่วยลดความเสี่ยงจากการสะดุดหรือชนโดยไม่ได้ตั้งใจ

หากผ่านไปสองถึงสามสัปดาห์แล้วผู้สูงอายุยังไม่มีสัญญาณดีขึ้นตามที่คาด หรือยังต้องพึ่งความช่วยเหลือระดับเดิมในกิจวัตรประจำวัน (ADL) ควรปรึกษาทีมผู้รักษาว่าการจัดห้องปัจจุบันยังเหมาะสมหรือควรปรับเพิ่มเติมหรือไม่