วอล์กเกอร์ที่ต่ำเกินไปทำให้ผู้สูงอายุต้องก้มหลังและงอตัวมากผิดปกติ เพิ่มภาระต่อกระดูกสันหลังที่มีมวลกระดูกลดลงตามวัยอยู่แล้ว ส่วนวอล์กเกอร์ที่สูงเกินไปทำให้ต้องยกไหล่และเขย่งขณะเดิน เสี่ยงเสียการทรงตัวไปข้างหลัง

มาตรฐานทั่วไปคือปรับความสูงมือจับให้อยู่ระดับข้อมือขณะผู้สูงอายุยืนตัวตรงแขนแนบลำตัว แล้วให้ข้อศอกงอเล็กน้อยเมื่อจับมือจับ ซึ่งเป็นท่าที่ถ่ายน้ำหนักได้มีประสิทธิภาพที่สุดโดยไม่ต้องออกแรงแขนมากเกินไป

ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบาง (frailty) หรือมวลกล้ามเนื้อน้อยลง มักออกแรงพยุงตัวด้วยแขนได้จำกัด การปรับความสูงผิดเพียงเล็กน้อยจึงส่งผลต่อความมั่นคงมากกว่าคนทั่วไป

มือทั้งสองข้างควรจับมือจับให้เต็มฝ่ามือ ไม่จับเพียงปลายนิ้ว เพราะแรงกดจากการพยุงตัวอาจทำให้มือลื่นหลุดขณะก้าวเดิน โดยเฉพาะหากผู้สูงอายุมีเหงื่อออกที่ฝ่ามือหรือมีอาการมือสั่น

เมื่อยืนอยู่ในกรอบวอล์กเกอร์ ลำตัวควรอยู่กึ่งกลางกรอบพอดี ไม่ยืนค่อนไปด้านหน้าจนขาหน้าวอล์กเกอร์เกือบชนแข้ง เพราะเสี่ยงสะดุดขณะก้าวขา

หากผู้สูงอายุมีอาการความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ควรให้นั่งพักที่ขอบเตียงสัก 30 วินาทีก่อนลุกยืนจับวอล์กเกอร์ เพื่อลดอาการหน้ามืดขณะเริ่มเดิน

จังหวะที่ถูกต้องคือ ยกวอล์กเกอร์ไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อน วางขาทั้งสี่จุดหรือล้อให้มั่นคงกับพื้น แล้วจึงก้าวขาที่อ่อนแรงเข้าไปในกรอบก่อน ตามด้วยขาข้างที่แข็งแรงกว่า ทำซ้ำเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่รีบ

การทดสอบง่าย ๆ ว่าผู้สูงอายุเดินด้วยวอล์กเกอร์ได้มั่นคงเพียงพอหรือไม่ คือการทดสอบลุกเดินตามเวลา (Timed Up and Go) ซึ่งนักกายภาพบำบัดใช้ประเมินความเสี่ยงหกล้มได้ หากใช้เวลานานผิดปกติควรฝึกเพิ่มเติมก่อนเดินคนเดียวในบ้าน

พื้นที่เดินควรโล่ง ไม่มีพรมลื่นหรือสายไฟพาดผ่าน เพราะขาวอล์กเกอร์ที่มีล้อหน้าอาจติดขอบพรมทำให้เสียหลัก