ความผิดพลาดที่พบบ่อยคือเลือกเส้นทางฝึกเดินตามความสะดวกในการจัดการของครอบครัว เช่น ปล่อยให้มีของวางเกะกะอยู่บ้างเพราะขี้เกียจย้ายทุกวัน หรือใช้เส้นทางที่มีพื้นต่างระดับเพราะเป็นทางเดินหลักอยู่แล้ว โดยคิดว่าผู้สูงอายุคุ้นเคยกับบ้านตัวเองดีอยู่แล้วคงไม่เป็นไร

ความคุ้นเคยกับบ้านไม่ได้แปลว่าปลอดภัยเสมอไป โดยเฉพาะเมื่อความสามารถในการทรงตัวลดลงจากภาวะเปราะบางที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น หรือการมองเห็นเปลี่ยนไปจากเดิม เส้นทางที่เคยเดินได้สบายเมื่อหลายปีก่อนอาจไม่ปลอดภัยพอสำหรับความสามารถปัจจุบันแล้ว

หลายครอบครัวอยากเห็นผู้สูงอายุกลับมาเดินได้เหมือนก่อนเร็ว ๆ จึงตั้งเป้าหมายระยะทางหรือจำนวนรอบที่สูงเกินความสามารถปัจจุบันมาก เมื่อผู้สูงอายุทำไม่ได้ตามเป้าซ้ำ ๆ มักรู้สึกท้อแท้และเริ่มหลีกเลี่ยงการฝึก ทั้งที่ปัญหาแท้จริงคือเป้าหมายไม่สอดคล้องกับความสามารถ ไม่ใช่ตัวผู้สูงอายุที่ไม่พยายาม

การเพิ่มระยะทางควรทำทีละน้อยตามคำแนะนำของนักกายภาพบำบัด และให้ความสำคัญกับความสม่ำเสมอในการฝึกมากกว่าระยะทางในแต่ละครั้ง เพราะการฝึกต่อเนื่องสม่ำเสมอส่งผลดีต่อกำลังกล้ามเนื้อและการทรงตัวมากกว่าการฝึกหนักบางวันแล้วหยุดไปหลายวัน

บางครอบครัวจัดเวลาฝึกเดินตามตารางที่ผู้ดูแลว่างเท่านั้น เช่น หลังกลับจากทำงานตอนเย็นซึ่งอาจตรงกับเวลาที่ผู้สูงอายุเหนื่อยล้าจากทั้งวันแล้ว หรือทันทีหลังมื้ออาหารซึ่งเสี่ยงหน้ามืดจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า โดยไม่ได้พิจารณาว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมกับร่างกายผู้สูงอายุหรือไม่

ควรสังเกตว่าผู้สูงอายุมีแรงและตื่นตัวที่สุดช่วงเวลาใดของวัน แล้วจัดตารางฝึกให้ตรงกับช่วงนั้น แม้จะไม่ตรงกับเวลาว่างของผู้ดูแลพอดี ก็ควรหาทางปรับให้ลงตัวมากกว่าเลือกความสะดวกของตัวเองเป็นหลัก

จุดที่มักถูกมองข้ามคือผู้สูงอายุหลายคนกลัวหกล้มจากประสบการณ์เดิม ทำให้เดินระมัดระวังจนก้าวสั้นและตัวเกร็งผิดปกติ ซึ่งอาจดูเหมือนเดินได้ปกติแต่จริง ๆ แล้วเป็นรูปแบบการเดินที่ไม่เป็นธรรมชาติ ครอบครัวมักไม่สังเกตความกลัวนี้เพราะโฟกัสแค่ว่าเดินได้หรือไม่ได้เท่านั้น

การพูดคุยถึงความกลัวอย่างตรงไปตรงมา และให้ผู้ดูแลอยู่ใกล้ ๆ ในช่วงแรกโดยไม่จับตัวตลอดเวลา ช่วยให้ผู้สูงอายุค่อย ๆ มั่นใจขึ้นและเดินเป็นธรรมชาติมากขึ้น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกที่สำคัญไม่แพ้ตัวเส้นทางหรือระยะทาง