ในช่วงพักฟื้นแรก ๆ ผู้สูงอายุอาจยังอ่อนเพลียมาก หรือมีปัญหาการได้ยินและความจำระยะสั้นที่ทำให้ตอบคำถามแพทย์ไม่ครบถ้วน หลายครอบครัวปล่อยให้ท่านตอบเองทั้งหมดโดยไม่เสริมข้อมูล ทำให้แพทย์ได้ภาพที่ไม่สมบูรณ์ เช่น ท่านอาจบอกว่า 'สบายดี' ทั้งที่จริงแล้วกินอาหารได้น้อยลงมากหรือลุกนั่งเองไม่ได้เต็มที่

แก้พลาด: ผู้ดูแลควรเข้าไปในห้องตรวจด้วยและเตรียมข้อมูลเสริมจากการสังเกตที่บ้าน โดยยังคงให้ผู้สูงอายุเป็นคนตอบก่อน แล้วจึงเสริมรายละเอียดที่อาจตกหล่นไป ไม่ใช่แย่งพูดแทนทั้งหมด

หลายครอบครัวคิดว่าจำอาการสำคัญได้อยู่แล้ว แต่พอถึงวันนัดจริงมักนึกลำดับเหตุการณ์ไม่ครบ โดยเฉพาะเมื่อพักฟื้นมานานหลายสัปดาห์ ทำให้บอกแพทย์ได้แค่ภาพรวมกว้าง ๆ เช่น 'ดีขึ้นเรื่อย ๆ' โดยไม่มีรายละเอียดว่าความสามารถทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐานหรือ ADL อย่างการลุกนั่ง อาบน้ำ และเดิน ดีขึ้นแบบใดหรือช่วงไหนที่แย่ลงบ้าง

แก้พลาด: จดอาการ ความสามารถทำกิจวัตรประจำวัน และการกินยาทุกวันในสมุดเล่มเดียว ตั้งแต่วันแรกที่กลับบ้าน แล้วนำสมุดนี้ไปในวันนัดทุกครั้ง เพื่อให้แพทย์เห็นแนวโน้มการฟื้นตัวที่ชัดเจนกว่าคำบอกเล่าความจำ

หลายครอบครัวออกจากห้องตรวจโดยรู้แค่ว่านัดถัดไปคือเมื่อไหร่ แต่ไม่รู้ว่าถ้าเกิดอาการผิดปกติก่อนถึงวันนั้นควรทำอย่างไร เมื่อเกิดสถานการณ์จริง เช่น แผลเริ่มบวมแดงหรือมีไข้ ครอบครัวมักลังเลว่าควรรอดูอาการต่อหรือควรรีบไปโรงพยาบาล ซึ่งความลังเลนี้อาจทำให้พลาดจังหวะที่ควรรีบรักษา

แก้พลาด: ก่อนออกจากห้องตรวจทุกครั้ง ควรถามแพทย์หรือพยาบาลให้ชัดเจนว่าอาการแบบใดไม่ต้องรอถึงนัดถัดไป และควรติดต่อช่องทางใด บันทึกคำตอบนี้ไว้ในที่ที่หยิบดูง่าย เช่น ติดไว้ใกล้โทรศัพท์บ้าน

หลังออกจากโรงพยาบาล ผู้สูงอายุมักได้ยาชุดใหม่เพิ่มเติมจากยาโรคเรื้อรังเดิมที่กินอยู่ก่อนแล้ว หลายครอบครัวไปนัดติดตามโดยพูดถึงแค่อาการหลังผ่าตัด แต่ไม่ได้นำยาเดิมทั้งหมดไปให้แพทย์ดูพร้อมกัน ทำให้พลาดโอกาสตรวจสอบว่ายาสองชุดซ้ำกลุ่มหรือขัดแย้งกันหรือไม่

แก้พลาด: นำยาทั้งหมดทุกชนิดที่กินอยู่ในปัจจุบัน ทั้งยาเดิมและยาใหม่ ไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนพร้อมกันทุกครั้งที่ไปนัดติดตาม โดยเฉพาะในช่วงสามเดือนแรกหลังออกจากโรงพยาบาลที่ยาอาจยังต้องปรับอยู่