ช่วงพักฟื้นหลังผ่าตัดหรือหลังออกจากโรงพยาบาลเป็นช่วงที่ร่างกายเปลี่ยนแปลงเร็ว แผลอาจยังไม่หายสนิท ยาที่เพิ่งปรับใหม่อาจยังไม่เห็นผลชัดเจน และความสามารถทำกิจวัตรประจำวันอย่าง ADL เช่น การลุกจากเตียง อาบน้ำ หรือเดินระยะสั้น อาจยังไม่กลับมาเหมือนก่อนป่วย นัดติดตามในช่วงนี้จึงเป็นจังหวะสำคัญที่แพทย์จะประเมินว่าการฟื้นตัวเป็นไปตามที่คาดหรือไม่ และต้องปรับแผนการรักษาหรือไม่

หากพลาดนัดหรือไปนัดโดยไม่มีข้อมูลที่ครบ แพทย์อาจต้องประเมินจากคำบอกเล่าที่ไม่ชัดเจน ซึ่งอาจทำให้พลาดสัญญาณสำคัญ เช่น แผลติดเชื้อระยะเริ่มต้นหรือผลข้างเคียงของยาที่เพิ่งเปลี่ยน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือรายการอาการที่เปลี่ยนแปลงระหว่างพักฟื้น ทั้งด้านร่างกาย เช่น แผล ไข้ ความเจ็บปวด หรือความอยากอาหาร และด้านความสามารถทำกิจวัตรประจำวัน เช่น ยังลุกนั่งเองไม่ได้ อาบน้ำเองไม่ได้ หรือเดินได้สั้นกว่าที่แพทย์คาดไว้ ควรจดเป็นลายลักษณ์อักษรพร้อมวันที่เกิด ไม่ใช่พึ่งความจำในวันนัด

อีกสิ่งที่ต้องเตรียมคือรายการยาปัจจุบันทั้งหมด รวมถึงยาที่แพทย์สั่งใหม่หลังออกจากโรงพยาบาล เพราะบางครั้งยาเดิมกับยาใหม่อาจซ้ำกลุ่มกันโดยไม่มีใครสังเกต การนำรายการยาไปให้แพทย์ทบทวนทุกครั้งช่วยลดความเสี่ยงนี้ได้

นอกจากถามว่าแผลหรืออาการเป็นอย่างไร ควรถามชัดเจนว่ากิจกรรมใดยังทำไม่ได้ในตอนนี้ กิจกรรมใดเริ่มทำได้แล้ว และมีสัญญาณอะไรที่บ่งบอกว่าการฟื้นตัวไม่เป็นไปตามที่ควร รวมถึงถามว่านัดครั้งถัดไปควรมาเมื่อใด และหากมีอาการผิดปกติก่อนถึงวันนัดควรติดต่อใครโดยไม่ต้องรอ

หากผู้สูงอายุมีหลายโรคประจำตัวหรือไปพบแพทย์หลายแผนก ควรถามด้วยว่าแพทย์แต่ละท่านทราบข้อมูลการผ่าตัดหรือการนอนโรงพยาบาลครั้งล่าสุดหรือไม่ เพราะบางครั้งข้อมูลไม่ได้ส่งต่อกันระหว่างแผนกอัตโนมัติ

หลายครอบครัวเข้าใจว่าต้องรอให้ถึงวันนัดเท่านั้นจึงจะติดต่อโรงพยาบาลได้ ทั้งที่บางอาการระหว่างพักฟื้นไม่ควรรอ เช่น แผลบวมแดงร้อนมากขึ้น มีไข้ร่วมกับซึมลง หรือความสามารถทำกิจวัตรประจำวันแย่ลงอย่างรวดเร็วผิดจากที่เคยเป็น สิ่งเหล่านี้ควรติดต่อสถานพยาบาลทันทีโดยไม่ต้องรอถึงวันนัดเดิม