ผู้เชี่ยวชาญมักอยากทราบว่าปัญหาเกิดกับอาหารชนิดใดบ้าง เช่น ของเหลวใสอย่างน้ำเปล่า ของเหลวข้นอย่างน้ำแกง หรืออาหารแข็งที่ต้องเคี้ยว เพราะรูปแบบที่ต่างกันนี้ชี้ไปยังกลไกของปัญหาที่ต่างกัน การบอกแค่ว่า 'กลืนลำบากทุกอย่าง' โดยไม่แยกชนิดอาหารจะทำให้ผู้เชี่ยวชาญต้องซักถามเพิ่มอีกมาก ซึ่งกินเวลานัดที่มีจำกัด

ควรสังเกตและจดว่าสำลักกับอาหารชนิดใดบ่อยที่สุด เกิดตั้งแต่คำแรกหรือหลังกินไปสักพัก และเกิดกับทุกมื้อหรือเฉพาะบางช่วงเวลา เช่น มื้อเย็นที่เหนื่อยล้าจากทั้งวัน

นักแก้ไขการพูดและนักกำหนดอาหารมักประเมินร่วมกับความสามารถทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน หรือ ADL เช่น กินอาหารเองได้หรือต้องมีคนป้อน นั่งตัวตรงได้นานแค่ไหน เพราะความสามารถโดยรวมมีผลต่อความเสี่ยงสำลักไม่น้อยไปกว่าตัวการกลืนเอง

ควรเตรียมตอบคำถามว่าผู้สูงอายุนั่งกินเองได้หรือต้องพยุง ใช้เวลากินนานขึ้นกว่าเดิมหรือไม่ และเหนื่อยล้าระหว่างมื้ออาหารหรือไม่ เพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมระหว่างมื้อเป็นสาเหตุของการสำลักที่มักถูกมองข้าม

ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะที่เรียกว่า polypharmacy มีความเสี่ยงปากแห้งและง่วงซึมจากยาบางกลุ่ม ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ส่งผลต่อการกลืนโดยตรง แต่ครอบครัวมักไม่เชื่อมโยงว่าอาการกลืนลำบากที่เพิ่งเริ่มอาจเกี่ยวข้องกับยาตัวใหม่ที่เพิ่งเริ่มใช้

ควรนำรายการยาทั้งหมดไปให้ผู้เชี่ยวชาญดู รวมทั้งยาซื้อเอง สมุนไพร และอาหารเสริม พร้อมระบุว่าเริ่มยาตัวใหม่หรือปรับขนาดยาช่วงใดที่ใกล้เคียงกับตอนที่เริ่มสังเกตอาการกลืนลำบาก

อาการกลืนลำบากมักไม่เกิดซ้ำตามสั่งในห้องตรวจ การถ่ายวิดีโอสั้น ๆ ขณะกินอาหารจริงที่บ้าน โดยได้รับความยินยอมจากผู้สูงอายุก่อนเสมอ ช่วยให้ผู้เชี่ยวชาญเห็นท่านั่ง จังหวะการกลืน และปฏิกิริยาขณะสำลักจริง ซึ่งบอกรายละเอียดได้มากกว่าคำบรรยายด้วยปากเปล่า

ควรถ่ายในมุมที่เห็นทั้งใบหน้าและลำคอ ความยาวไม่ต้องนาน เพียงพอที่จะเห็นสองสามคำที่มีปัญหาก็เพียงพอแล้ว และควรอธิบายให้ผู้สูงอายุเข้าใจเหตุผลก่อนถ่ายเสมอ เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและความเป็นส่วนตัว