ผู้ดูแลหลักส่วนใหญ่ต้องรับผิดชอบทั้งกิจวัตรประจำวัน (ADL) ของผู้สูงอายุ งานบ้าน และบางครั้งงานประจำไปพร้อมกัน การบันทึกอาการที่ซับซ้อนเกินไปจึงมักเป็นสิ่งแรกที่ถูกตัดทิ้งเมื่อเวลาไม่พอ

เมื่อผู้ดูแลเหนื่อยล้าสะสม มักจดบันทึกเฉพาะวันที่มีเหตุการณ์รุนแรงเท่านั้น ทำให้ขาดข้อมูลวันปกติไว้เปรียบเทียบ ซึ่งเป็นปัญหาที่สะสมจนกระทบคุณภาพข้อมูลโดยรวม

ความเหนื่อยล้าของผู้ดูแลเป็นปัญหาสุขภาพจิตที่สำคัญเช่นกัน หากผู้ดูแลรู้สึกว่าแบกภาระคนเดียวโดยไม่มีใครช่วยแบ่งเบา ควรพูดคุยกับสมาชิกในครอบครัวเพื่อกระจายหน้าที่ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นภาระของคนเดียวจนหมดแรง

ในหลายครอบครัว ปัญหานี้ไม่ได้เกิดจากความไม่ใส่ใจ แต่เกิดจากการที่ไม่มีใครในบ้านตระหนักว่าการบันทึกอาการก็เป็นภาระงานอย่างหนึ่งที่ต้องแบ่งปันกัน เช่นเดียวกับการทำอาหารหรือพาไปโรงพยาบาล การพูดคุยเปิดใจเรื่องนี้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ช่วยป้องกันไม่ให้ผู้ดูแลหลักรู้สึกโดดเดี่ยวจนเลิกบันทึกไปในที่สุด

การกระจายภาระบันทึกไม่จำเป็นต้องหมายถึงให้ทุกคนจดละเอียดเท่ากัน อาจแบ่งได้ตามความถนัด เช่น ให้คนที่อยู่บ้านตอนกลางวันจดสั้น ๆ ระหว่างวัน แล้วให้อีกคนที่อยู่ช่วงเย็นสรุปภาพรวมก่อนนอน วิธีนี้ช่วยลดภาระของแต่ละคนโดยไม่ทำให้ข้อมูลขาดหาย

เมื่อผู้ดูแลผลัดเปลี่ยนกันโดยไม่มีระบบส่งต่อที่ชัดเจน อาการที่ต่อเนื่องหลายวันอาจถูกแต่ละคนมองเป็นเหตุการณ์แยกกัน ทำให้ไม่เห็นแนวโน้มที่แท้จริง

แต่ละคนอาจใช้คำเรียกอาการต่างกัน เช่น คนหนึ่งเขียนว่า "เพลีย" อีกคนเขียนว่า "ไม่มีแรง" ทั้งที่หมายถึงอาการเดียวกัน ทำให้ยากต่อการเชื่อมโยงข้อมูลเมื่อย้อนอ่าน

ปัญหานี้ยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อผู้สูงอายุมีภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) ที่มักเกิดขึ้นเป็นช่วง ๆ หากผู้ดูแลแต่ละคนไม่ได้แชร์ข้อมูลกัน อาจมองว่าเป็นเหตุการณ์เดี่ยว ๆ แทนที่จะเป็นรูปแบบที่ต้องรีบพบแพทย์

บางครอบครัวเลิกบันทึกเพราะรู้สึกว่าเมื่อพาไปพบแพทย์แล้วแพทย์ไม่ได้ใช้ข้อมูลที่จดมาอย่างเต็มที่ ซึ่งมักเกิดจากการที่บันทึกมีรายละเอียดมากเกินไปจนแพทย์ไม่มีเวลาอ่านทั้งหมดในเวลานัดที่จำกัด

การแก้ปัญหานี้ไม่ใช่การเลิกบันทึก แต่คือการเปลี่ยนวิธีนำเสนอ โดยสรุปแนวโน้มสำคัญเป็นประโยคสั้น ๆ ก่อนเข้าพบแพทย์ แทนการยื่นสมุดทั้งเล่มให้อ่านเอง

ผลกระทบต่อกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนกว่า (IADL) เช่น ความสามารถในการจัดยาเองหรือจ่ายบิล มักถูกมองข้ามในบันทึก ทั้งที่เป็นข้อมูลที่แพทย์ให้ความสำคัญไม่น้อยกว่าอาการทางกาย