ครอบครัวที่ตั้งใจจดบันทึกอย่างดี บางครั้งกลับเผลอใช้การจดเป็นเหตุผลในการรอดูอาการ เช่น เห็นว่าผู้สูงอายุพูดไม่ชัดขึ้นมากะทันหัน แขนข้างหนึ่งอ่อนแรง หรือปลุกไม่ค่อยตื่น แล้วคิดว่า "เดี๋ยวจดไว้ก่อน ถ้ายังไม่ดีขึ้นค่อยโทร" ความคิดแบบนี้ฟังดูรอบคอบ แต่ในทางคลินิกกลับเป็นความเสี่ยงตรงข้าม เพราะอาการกลุ่มนี้เป็นสัญญาณที่แนวทางทางการระบุให้โทร 1669 หรือไปห้องฉุกเฉินทันที ไม่ใช่กลุ่มที่ต้องเฝ้าดูก่อน

ต้นตอมักมาจากความรู้สึกว่าบันทึกที่ครบถ้วนคือหลักฐานว่าครอบครัวดูแลดีแล้ว แต่บันทึกที่ดีที่สุดในโลกก็ไม่ช่วยอะไร ถ้าเวลาที่เสียไปกับการจดคือเวลาที่ควรใช้โทรขอความช่วยเหลือ หลักที่ควรยึดคือถ้าอาการเข้าเกณฑ์ฉุกเฉิน ให้โทรก่อนแล้วค่อยจดรายละเอียดภายหลัง

เมื่อจดบันทึกไปสักพัก ครอบครัวมักเริ่มมองเห็นรูปแบบบางอย่าง เช่น สังเกตว่าทุกครั้งที่กินยาตัวหนึ่งแล้วผู้สูงอายุจะง่วงซึมผิดปกติ หรือทุกครั้งที่กินยาอีกตัวแล้วเวียนหัว การสังเกตแบบนี้มีประโยชน์มาก แต่ข้อผิดพลาดที่เกิดตามมาคือบางครอบครัวตัดสินใจปรับเองเลย เช่น ลดขนาดยา หยุดยาบางมื้อ หรือสรุปเองว่ายาตัวไหนเป็นสาเหตุ โดยไม่รอให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวน

ปัญหาคือผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy อาการง่วงหรือเวียนหัวอาจเกิดจากยาตัวที่ครอบครัวไม่ได้สงสัย จากปฏิกิริยาระหว่างยาสองตัวรวมกัน หรือจากภาวะขาดน้ำและการติดเชื้อที่ยังไม่แสดงไข้ชัดเจน บันทึกทำหน้าที่ของมันได้ดีที่สุดในฐานะข้อมูลให้ผู้เชี่ยวชาญประเมิน ไม่ใช่ฐานให้ครอบครัวสรุปสาเหตุและลงมือแก้เอง

ข้อผิดพลาดข้อที่สามคือจดบันทึกลับหลังผู้สูงอายุตลอดเวลา โดยไม่เคยถามความรู้สึกหรือมุมมองของท่านเองเลย ผู้สูงอายุหลายคนที่ยังสื่อสารและตัดสินใจได้ดี รู้สึกไม่สบายใจเมื่อรู้ว่าลูกหลานจดพฤติกรรมของตนไว้ทุกวันโดยไม่บอก บางคนเริ่มปิดบังอาการเพราะกลัวถูกจับตา ซึ่งย้อนกลับมาทำให้บันทึกไม่ตรงกับความเป็นจริงมากขึ้น วิธีที่เคารพศักดิ์ศรีกว่าคือบอกตรง ๆ ว่าจดไว้เพื่อเล่าให้หมอฟังได้ครบ และถามความรู้สึกของท่านเองก่อนเสมอ

ข้อผิดพลาดข้อที่สี่เกิดในครอบครัวที่ผลัดกันดูแลหลายคน เมื่อบันทึกเริ่มถูกใช้เป็นหลักฐานกล่าวโทษกันเอง เช่น เขียนตำหนิว่าอีกคนลืมให้ยา หรือใช้พิสูจน์ว่าใครดูแลดีกว่าใคร เมื่อบันทึกกลายเป็นสนามความขัดแย้ง คนที่กลัวถูกตำหนิมักเริ่มจดน้อยลงหรือปิดบังความผิดพลาดของตัวเอง ทำให้ข้อมูลขาดตอนในช่วงที่ตัวเองเข้าเวร บันทึกที่ดีควรเป็นเครื่องมือช่วยจำร่วมกัน ไม่ใช่หลักฐานตัดสินความผิด

ข้อผิดพลาดข้อที่ห้าคือไม่คำนึงถึงความเป็นส่วนตัวของข้อมูลสุขภาพ บางครอบครัวส่งภาพบันทึกอาการ รายชื่อยา หรือรายละเอียดการขับถ่ายเข้ากลุ่มแชทที่มีสมาชิกกว้างเกินความจำเป็น เช่น กลุ่มญาติทั้งตระกูล ข้อมูลสุขภาพเป็นข้อมูลอ่อนไหวที่ควรแชร์เฉพาะกับคนที่มีหน้าที่ดูแลจริง ผ่านช่องทางที่ควบคุมสิทธิ์เข้าถึงได้ ไม่ใช่แชร์กว้างเพราะสะดวก

ข้อผิดพลาดข้อที่หกคือหยุดจดทันทีที่อาการดูดีขึ้นหรือเมื่อเปลี่ยนตัวผู้ดูแลหลัก ทำให้เส้นข้อมูลขาดตอนในช่วงสำคัญ เพราะอาการหลายอย่างในผู้สูงอายุมาเป็นพัก ๆ ข้อผิดพลาดข้อที่เจ็ดคือเอาบันทึกไปเปรียบเทียบกับผู้สูงอายุคนอื่นหรือไทม์ไลน์ฟื้นตัวทั่วไปที่อ่านเจอ แทนที่จะดูแนวโน้มของคนคนนี้เองเทียบกับพื้นฐานเดิมของท่าน เพราะความเร็วในการฟื้นตัวขึ้นกับโรค อายุ และความแข็งแรงเดิมของแต่ละคน การเปรียบเทียบข้ามคนอาจทำให้กังวลเกินจริงหรือชะล่าใจผิดจุด