จุดพลาดแรกคือการรอให้ความเหนื่อยล้าสะสมจนถึงจุดวิกฤตก่อนจึงเริ่มหาทางพักผ่อน ซึ่งทำให้การแก้ไขยากขึ้นมากเมื่อเทียบกับการป้องกันตั้งแต่สัญญาณแรก เช่น หงุดหงิดง่ายหรือเริ่มลืมรายละเอียดการดูแล

จุดพลาดที่สองคือการมีเวลาว่างแต่ใช้ไปกับการจัดการงานดูแลอื่นที่ค้างอยู่ เช่น จัดยา ทำความสะอาดอุปกรณ์ หรือติดต่อโรงพยาบาล ทำให้สมองไม่ได้หยุดพักจริง แม้ร่างกายจะดูเหมือนว่างจากหน้าที่หลัก

จุดพลาดที่สามคือการปล่อยให้ผู้ดูแลคนเดียวรับผิดชอบทั้งกลางวันและกลางคืนต่อเนื่องโดยไม่จัดสลับเวรกับคนในบ้าน แม้จะมีคนอื่นที่พอช่วยได้บ้าง เพราะคิดว่าตัวเองควรรับผิดชอบเป็นหลัก

จุดพลาดที่สี่คือการปิดบังความเหนื่อยล้าจากคนในครอบครัว ทำให้คนอื่นไม่รู้ว่าควรเข้ามาช่วยเมื่อไร การสื่อสารตรงไปตรงมาเรื่องความเหนื่อยล้าเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของการได้รับความช่วยเหลือ

จุดพลาดที่ห้าคือการมองข้ามความสำคัญของการนอนกลางคืนที่ต่อเนื่อง โดยคิดว่าการนอนกลางวันชดเชยได้ ทั้งที่การนอนหลับลึกตอนกลางคืนมีความสำคัญต่อการฟื้นฟูร่างกายมากกว่าการนอนสั้น ๆ กลางวัน

จุดพลาดที่หกคือการตัดกิจกรรมส่วนตัวทั้งหมดออกจากชีวิต เช่น พบเพื่อนหรือออกกำลังกาย เพราะรู้สึกว่าไม่มีเวลาหรือรู้สึกผิดที่จะทำสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับงานดูแล การตัดกิจกรรมเหล่านี้เพิ่มความเสี่ยงภาวะแยกตัวจากสังคม

จุดพลาดสุดท้ายคือการใช้แผนพักผ่อนเดิมต่อเนื่องแม้อาการหรือกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุเปลี่ยนไปแล้ว เช่น เมื่อผู้สูงอายุเริ่มมีภาวะสับสนเฉียบพลันตอนกลางคืนมากขึ้น แต่ผู้ดูแลยังใช้ตารางพักผ่อนแบบเดิมที่ไม่รองรับความต้องการใหม่

การทบทวนแผนพักผ่อนควรเกิดขึ้นทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงชัดเจนในกิจวัตรประจำวัน ไม่ใช่รอให้ผู้ดูแลเหนื่อยล้าจนสังเกตเห็นปัญหาด้วยตัวเอง