เด็กมีความสามารถในการรับรู้บรรยากาศในบ้านมากกว่าที่ผู้ใหญ่คิด แม้จะยังไม่เข้าใจรายละเอียดทั้งหมด เด็กก็มักรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติจากสีหน้า น้ำเสียง หรือกิจวัตรประจำวันที่เปลี่ยนไปของผู้ใหญ่ในบ้าน หากไม่มีใครอธิบายอะไรเลย เด็กมักจินตนาการเรื่องที่แย่กว่าความเป็นจริง หรือรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดจนเป็นสาเหตุของความเศร้าในบ้าน

การอธิบายสถานการณ์ให้เด็กฟังตามความเหมาะสมกับวัย แม้จะเป็นเพียงข้อมูลพื้นฐาน เช่น 'คุณตาป่วยหนักและร่างกายอ่อนแอลงมาก' ช่วยให้เด็กรู้สึกปลอดภัยกว่าการถูกปล่อยให้เดาเอาเอง และช่วยเปิดทางให้เด็กกล้าถามคำถามหรือแสดงความรู้สึกออกมา

เด็กเล็กอายุต่ำกว่า 6-7 ปีมักยังไม่เข้าใจว่าความตายเป็นสิ่งถาวรและไม่สามารถย้อนกลับได้ อาจถามซ้ำ ๆ ว่าเมื่อไหร่คุณตาจะกลับมา ซึ่งไม่ใช่เรื่องผิดปกติ ผู้ใหญ่ควรตอบด้วยความอดทนและใช้คำอธิบายเดิมซ้ำ ๆ อย่างสม่ำเสมอ โดยหลีกเลี่ยงคำอุปมาที่อาจสร้างความสับสน เช่น การเปรียบความตายกับการนอนหลับหรือการเดินทางไกล

เด็กโตและวัยรุ่นมักเข้าใจแนวคิดเรื่องความตายแล้ว แต่อาจไม่แสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ เนื่องจากอายหรือไม่รู้จะจัดการความรู้สึกอย่างไร บางคนแสดงออกผ่านความหงุดหงิด การถอนตัวจากครอบครัว หรือผลการเรียนที่ตกลง ผู้ใหญ่ควรสังเกตพฤติกรรมเหล่านี้และเปิดโอกาสให้พูดคุยโดยไม่บังคับ

หลายครอบครัวเลือกกันเด็กออกจากสถานการณ์ทั้งหมดด้วยความหวังดีที่ไม่อยากให้เด็กเศร้าหรือกลัว แต่การกันเด็กออกไปเลยมักทำให้เด็กรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญพอที่จะได้รับรู้เรื่องราวของครอบครัว การให้เด็กมีส่วนร่วมในระดับที่เหมาะสม เช่น ไปเยี่ยมช่วงสั้น ๆ วาดรูปหรือทำการ์ดให้คุณตา ช่วยให้เด็กรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวในช่วงเวลาสำคัญนี้

การให้เด็กเลือกระดับการมีส่วนร่วมด้วยตัวเองก็สำคัญเช่นกัน เด็กบางคนอยากไปเยี่ยมบ่อย บางคนอาจกลัวและยังไม่พร้อม ผู้ใหญ่ควรเคารพความรู้สึกของเด็กโดยไม่บังคับ พร้อมทั้งอธิบายว่าไม่ว่าจะเลือกแบบไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเด็กรักคุณตาน้อยลง

การเผชิญกับการเจ็บป่วยหนักของผู้สูงอายุในครอบครัวอาจส่งผลต่อกิจวัตรประจำวันของเด็ก เช่น นอนไม่หลับ ฝันร้าย ไม่อยากไปโรงเรียน หรือกลับมาปัสสาวะรดที่นอนทั้งที่เคยเลิกแล้ว การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เป็นเรื่องที่พบได้บ่อยในช่วงที่ครอบครัวมีความเครียดสูง และมักดีขึ้นเมื่อเด็กได้รับการรับฟังและความมั่นคงทางอารมณ์จากผู้ใหญ่รอบตัว

หากอาการเหล่านี้รุนแรงขึ้นหรือไม่ดีขึ้นเป็นเวลานาน เช่น ไม่ยอมไปโรงเรียนต่อเนื่องหลายสัปดาห์ หรือแสดงความกลัวรุนแรงจนกระทบชีวิตประจำวัน ควรปรึกษานักจิตวิทยาเด็กหรือจิตแพทย์เพื่อประเมินเพิ่มเติม แทนที่จะคิดว่าเดี๋ยวก็หายไปเอง