คำอย่าง 'คุณตาไปเที่ยวไกล ๆ' หรือ 'ไปนอนหลับยาว' มักใช้ด้วยความหวังดีที่อยากให้เด็กรับได้ง่ายขึ้น แต่ผลที่ตามมาบ่อยครั้งคือเด็กเริ่มกลัวว่าคนอื่นในครอบครัวจะ 'ไปเที่ยว' แล้วไม่กลับมาเหมือนกัน หรือกลัวการนอนหลับเพราะเชื่อมโยงกับความตาย ความสับสนนี้อาจส่งผลต่อพฤติกรรมของเด็กในระยะยาวโดยที่ผู้ใหญ่ไม่ทันสังเกต

แก้พลาด: ใช้คำที่ตรงไปตรงมาตามวัยของเด็ก เช่น อธิบายว่าร่างกายของคุณตาหยุดทำงานและจะไม่กลับมาอีก แม้จะฟังดูตรงเกินไปในความรู้สึกของผู้ใหญ่ แต่ช่วยให้เด็กเข้าใจความจริงได้ชัดเจนกว่าและลดความสับสนในระยะยาว

หลายครอบครัวเลือกไม่พาเด็กไปงานศพเลยด้วยความคิดว่าบรรยากาศเศร้าอาจกระทบจิตใจเด็ก แต่การกันเด็กออกไปทั้งหมดอาจทำให้เด็กรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับอนุญาตให้ร่วมอาลัยคนที่รัก และอาจรู้สึกโดดเดี่ยวมากกว่าที่จะรู้สึกปลอดภัย โดยเฉพาะเด็กที่มีความผูกพันใกล้ชิดกับผู้ที่จากไป

แก้พลาด: ให้เด็กเลือกได้เองว่าอยากเข้าร่วมพิธีกรรมมากน้อยแค่ไหน พร้อมอธิบายล่วงหน้าว่าจะพบเห็นอะไรบ้างในงาน เพื่อให้เด็กเตรียมใจได้ก่อน แทนที่จะตัดสินใจแทนเด็กทั้งหมดโดยไม่ถามความต้องการของเขา

ผู้ใหญ่หลายคนตีความว่าเด็กที่ยังเล่นสนุกได้ตามปกติหลังการสูญเสียแปลว่าไม่รู้สึกอะไรเลย ทั้งที่ในความเป็นจริงเด็กมักประมวลความเศร้าเป็นช่วงสั้น ๆ สลับกับการเล่นตามปกติ ซึ่งเป็นวิธีธรรมชาติที่เด็กใช้จัดการความรู้สึกที่หนักเกินกว่าจะรับมือได้ต่อเนื่องนาน ๆ

แก้พลาด: สังเกตความรู้สึกของเด็กผ่านการเล่น การวาดรูป หรือพฤติกรรมแทนคำพูด แทนที่จะตัดสินจากการที่เด็กดูเหมือนร่าเริงปกติ และเปิดโอกาสให้พูดคุยเรื่องนี้ได้ทุกเมื่อที่เด็กต้องการ

หลายครอบครัวอธิบายสถานการณ์ให้เด็กฟังเพียงครั้งเดียวตอนที่เหตุการณ์เกิดขึ้น แล้วไม่พูดถึงอีกเลย ทั้งที่เด็กมักต้องการเวลาในการทำความเข้าใจและอาจมีคำถามใหม่เกิดขึ้นในภายหลัง โดยเฉพาะเมื่อเด็กโตขึ้นและเข้าใจแนวคิดเรื่องความตายลึกซึ้งขึ้น

แก้พลาด: เปิดโอกาสให้เด็กพูดคุยเรื่องนี้ได้ซ้ำหลายครั้งตามที่ต้องการ และไม่ปิดกั้นเมื่อเด็กถามคำถามใหม่ ๆ แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม