ความผิดพลาดแรกที่พบบ่อยคือการรีบเสนอทางออกหรือตัดบทก่อนที่ผู้สูงอายุจะเล่าเรื่องจบ ด้วยความหวังดีที่อยากช่วยแก้ปัญหาเร็วที่สุด แต่การทำเช่นนี้ทำให้ท่านรู้สึกว่าไม่ได้รับการรับฟังจริง และอาจเลือกที่จะไม่เล่าเรื่องสำคัญให้ฟังอีกในครั้งต่อไป

ความผิดพลาดที่สองคือการตีความความเงียบของผู้สูงอายุว่าเป็นการไม่สนใจหรือไม่แคร์ ทั้งที่ความเงียบอาจมาจากการต้องใช้เวลาคิดนานขึ้นก่อนตอบ หรือความไม่แน่ใจว่าจะพูดออกมาอย่างไรโดยไม่ให้ลูกหลานกังวล การรอคอยคำตอบด้วยความอดทนมากขึ้นมักได้ผลดีกว่าการเร่งถามซ้ำ

หลายครอบครัวสรุปทันทีว่าพ่อแม่ความจำแย่ลงเมื่อท่านตอบไม่ตรงคำถามหรือขอให้พูดซ้ำ ทั้งที่สาเหตุอาจมาจากภาวะหูตึงตามวัยหรือ presbycusis ซึ่งทำให้ฟังเสียงบางความถี่ไม่ชัด การไม่แยกสองเรื่องนี้ออกจากกันทำให้ครอบครัวพยายามแก้ปัญหาผิดจุด เช่น จดบันทึกช่วยจำให้ ทั้งที่สิ่งที่ต้องทำคือพาไปตรวจการได้ยินก่อน

การเลือกคุยเรื่องสุขภาพ เงิน และแผนอนาคตพร้อมกันในบทสนทนาเดียว มักทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกถูกโจมตีหรือกดดันมากเกินไป โดยเฉพาะหากเลือกจังหวะที่ท่านกำลังเหนื่อยหรือไม่สบายใจเรื่องอื่นอยู่ก่อนแล้ว การรวมหลายเรื่องยากไว้ด้วยกันมักจบลงด้วยการที่ท่านปิดใจไม่อยากคุยต่อ มากกว่าจะได้ข้อสรุปที่ดี

หากผู้สูงอายุพูดน้อยลงมากอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วัน หรือสับสนระหว่างคุยเรื่องที่คุ้นเคยดีอยู่แล้ว ครอบครัวบางบ้านมองว่าเป็นเรื่องอารมณ์ไม่ดีชั่วคราวและปล่อยผ่าน ทั้งที่ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดเร็วเช่นนี้อาจเป็นสัญญาณของภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium ซึ่งมีสาเหตุเฉพาะและต้องได้รับการประเมินโดยแพทย์อย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ปัญหาการสื่อสารทั่วไปที่รอให้ดีขึ้นเองได้