ลูกหลานมักคุยด้วยความคาดหวังว่าจะช่วยแก้ปัญหาให้เร็วที่สุด เช่น รีบเสนอทางออกทันทีที่พ่อแม่เล่าปัญหา ขณะที่ผู้สูงอายุหลายคนต้องการแค่มีคนรับฟังก่อนที่จะพร้อมฟังคำแนะนำ การรีบเสนอทางออกโดยไม่ฟังให้จบอาจทำให้ท่านรู้สึกว่าไม่ได้รับความเข้าใจ และปิดใจไม่อยากเล่าเรื่องอื่นต่อ

ในทางกลับกัน ผู้สูงอายุบางคนอาจคาดหวังให้ลูกหลานเข้าใจโดยไม่ต้องพูดตรง ๆ ตามธรรมเนียมที่ไม่ถนัดขอความช่วยเหลือแบบเปิดเผย ทำให้ลูกหลานพลาดสัญญาณที่ท่านพยายามสื่อออกมาอ้อม ๆ การถามตรง ๆ อย่างอ่อนโยนว่า 'อยากให้ช่วยอะไรไหม' จึงช่วยเปิดพื้นที่ได้มากกว่าการรอให้ท่านพูดเอง

ภาวะหูตึงตามวัยหรือ presbycusis ทำให้ผู้สูงอายุฟังเสียงพยัญชนะบางตัวและเสียงความถี่สูงได้ยากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีเสียงรบกวนรอบข้าง เช่น เสียงทีวีหรือพัดลม ทำให้บางครั้งท่านตอบไม่ตรงคำถามหรือขอให้พูดซ้ำบ่อย ๆ ซึ่งลูกหลานอาจเข้าใจผิดว่าเป็นความจำที่แย่ลงหรือไม่สนใจฟัง ทั้งที่จริงคือฟังไม่ครบเสียง

การปรับวิธีคุย เช่น หันหน้าเข้าหาท่านตอนพูด พูดช้าลงแต่ไม่ตะโกน ลดเสียงรบกวนรอบข้างก่อนเริ่มคุยเรื่องสำคัญ ช่วยให้การสื่อสารราบรื่นขึ้นมากกว่าการพูดซ้ำเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ

เรื่องที่กระทบใจ เช่น การพูดถึงอาการป่วย เงิน หรือแผนดูแลในอนาคต ไม่ควรคุยระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายเหนื่อยหรือรีบไปทำอย่างอื่น เพราะจะทำให้บทสนทนากลายเป็นการรีบสรุปมากกว่าการรับฟังจริง ควรเลือกช่วงเวลาที่ทั้งคู่ผ่อนคลาย เช่น หลังมื้ออาหารในวันหยุด และแจ้งล่วงหน้าว่าอยากคุยเรื่องอะไรเพื่อให้ท่านเตรียมใจ

การคุยทีละเรื่องแทนการรวมหลายประเด็นในครั้งเดียวก็ช่วยได้มาก โดยเฉพาะหากผู้สูงอายุเริ่มมีความจำหรือสมาธิที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง การพูดประโยคสั้น ให้เวลาตอบ และไม่เร่งรัด ช่วยให้ท่านตามบทสนทนาได้ดีขึ้น

การที่ผู้สูงอายุพูดน้อยลงบางวันเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะหากเหนื่อยหรือไม่สบายใจเรื่องใดเรื่องหนึ่ง แต่หากพูดน้อยลงอย่างต่อเนื่องเป็นสัปดาห์ สับสนระหว่างคุยเรื่องที่คุ้นเคยดี หรือจำเรื่องที่เพิ่งคุยไม่ได้อย่างรวดเร็วผิดปกติ ควรสังเกตว่าเป็นความเปลี่ยนแปลงเร็วแค่ไหนและกระทบกิจวัตรประจำวันข้ออื่นด้วยหรือไม่ เพราะความสับสนที่เกิดเร็วอาจเป็นสัญญาณที่ต้องประเมินทางการแพทย์ ไม่ใช่แค่ปัญหาการสื่อสารทั่วไป