ก่อนเปิดบทสนทนา ควรรู้ข้อมูลพื้นฐานของผู้สูงอายุอยู่แล้วในระดับหนึ่ง เช่น รายการยาปัจจุบัน นัดหมอครั้งล่าสุด และเหตุการณ์ที่น่าสังเกตช่วงที่ผ่านมา เช่น หกล้มหรือหลงลืมบ่อยขึ้น การมีข้อมูลพื้นฐานช่วยให้ถามคำถามที่เจาะจงได้แทนการถามแบบกว้าง ๆ ที่มักได้คำตอบว่า 'สบายดี'

ควรรู้ด้วยว่าตัวเองต้องการอะไรจากบทสนทนานี้ เช่น ต้องการรู้ว่าควรพาไปพบแพทย์หรือไม่ หรือต้องการเข้าใจว่าทำไมผู้สูงอายุเริ่มปฏิเสธความช่วยเหลือ การรู้เป้าหมายชัดเจนช่วยให้ไม่หลงประเด็นระหว่างคุย

ควรสังเกตด้วยว่าผู้สูงอายุมีอาการที่อาจเกี่ยวข้องกับความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) หรือไม่ เช่น หน้ามืดเวลาลุกยืนเร็ว เพราะเป็นอาการที่พบบ่อยแต่มักถูกมองข้ามว่าเป็นเรื่องปกติของวัย ทั้งที่อาจเพิ่มความเสี่ยงหกล้มได้มากหากไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม การจดบันทึกอาการเหล่านี้ไว้ก่อนคุยช่วยให้แพทย์ประเมินได้แม่นยำขึ้นเมื่อถึงเวลานัดตรวจ

ควรเลือกช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายไม่รีบร้อนและไม่มีความเครียดจากเรื่องอื่นมาก่อน เช่น หลีกเลี่ยงการคุยทันทีหลังเกิดเหตุการณ์น่ากังวลหรือระหว่างมีแขกอยู่ในบ้าน ควรเลือกสถานที่ที่เป็นส่วนตัว โดยเฉพาะหากหัวข้อเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ผู้สูงอายุอาจรู้สึกอาย

หลังคุยจบ ควรบันทึกสิ่งที่ได้ยินไว้เป็นลายลักษณ์อักษรทันทีขณะยังจำรายละเอียดได้แม่นยำ โดยเฉพาะอาการหรือเหตุการณ์ที่ผู้สูงอายุเล่าให้ฟัง เพื่อนำไปใช้ในการนัดพบแพทย์ครั้งถัดไปหรือปรึกษาสมาชิกครอบครัวคนอื่น

ควรแจ้งให้ผู้สูงอายุทราบด้วยว่าจะดำเนินการอย่างไรต่อจากบทสนทนานี้ เช่น จะนัดพบแพทย์ให้หรือจะกลับมาคุยเรื่องนี้อีกครั้งเมื่อไร การสื่อสารขั้นตอนต่อไปอย่างชัดเจนช่วยให้ผู้สูงอายุรู้สึกมีส่วนร่วม ไม่ใช่ถูกตัดสินใจแทนโดยไม่รู้ตัว

ประโยชน์ของเช็กลิสต์นี้ไม่ได้อยู่ที่การใช้ครั้งเดียวจบ แต่อยู่ที่การนำผลจากการคุยแต่ละครั้งมาเทียบกับครั้งก่อนหน้า โดยเฉพาะการสังเกตว่าความสามารถทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน (ADL) เช่น อาบน้ำ แต่งตัว หรือกิจกรรมที่ซับซ้อนกว่า (IADL) เช่น จัดการเรื่องเงินหรือใช้โทรศัพท์ เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมหรือไม่ การบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรทุกครั้งช่วยให้เห็นแนวโน้มที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปได้ชัดเจนกว่าการอาศัยความจำเพียงอย่างเดียว ซึ่งมักหลงลืมรายละเอียดของการคุยครั้งก่อน ๆ ไปมาก

หากพบว่าความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันลดลงต่อเนื่องหลายครั้งติดกัน ควรถือเป็นสัญญาณให้ทบทวนแผนดูแลทั้งหมดใหม่ ไม่ใช่แค่บันทึกไว้เฉย ๆ โดยไม่ดำเนินการต่อ ควรนำบันทึกเหล่านี้ไปให้แพทย์ดูประกอบการวินิจฉัยในนัดถัดไปด้วยทุกครั้ง