การบังคับให้ยอมรับความช่วยเหลือ เช่น การพูดขู่ว่าจะไม่ดูแลอีกถ้าไม่ยอม มักทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกถูกคุกคามและต่อต้านหนักขึ้น แม้ในระยะสั้นอาจดูเหมือนได้ผล แต่ในระยะยาวทำลายความไว้ใจระหว่างกัน

วิธีแก้คือเปลี่ยนจากการบังคับเป็นการเสนอทางเลือกที่จำกัดแต่ยังให้อำนาจตัดสินใจอยู่กับท่าน ซึ่งมักได้ผลดีกว่าในระยะยาว

หลายครอบครัวพยายามแก้ปัญหาการปฏิเสธด้วยการสื่อสารเพียงอย่างเดียว ทั้งที่บางครั้งสาเหตุมาจากภาวะสับสนเฉียบพลัน ภาวะซึมเศร้า หรือภาวะสมองเสื่อมระยะแรก ซึ่งต้องได้รับการประเมินจากแพทย์ ไม่ใช่แค่ปรับวิธีพูดคุย

หากลองปรับวิธีพูดคุยหลายแบบแล้วยังไม่ได้ผล และมีสัญญาณอื่นร่วมด้วย เช่น ความจำถดถอยหรืออารมณ์เศร้าต่อเนื่อง ควรพาไปพบแพทย์เพื่อประเมินเพิ่มเติม

การพูดว่า "แม่ทำเองไม่ได้แล้ว" ต่อหน้าญาติหรือเพื่อนบ้าน แม้จะพูดด้วยความหวังดี แต่ทำให้ท่านรู้สึกอับอายและอาจปฏิเสธความช่วยเหลือหนักขึ้นเพื่อพิสูจน์ว่ายังทำได้อยู่

ควรพูดคุยเรื่องความสามารถและข้อจำกัดของท่านในที่ส่วนตัวเท่านั้น และเลือกใช้คำพูดที่ไม่ทำให้รู้สึกด้อยค่า

การถามแบบเปิดกว้างเกินไป เช่น ถามว่าอยากให้ช่วยไหม เปิดช่องให้ปฏิเสธได้ง่ายกว่าการเสนอทางเลือกที่จำกัด ควรปรับคำถามให้เจาะจงมากขึ้น

การไม่แยกเรื่องความปลอดภัยชีวิตออกจากเรื่องความชอบส่วนตัวทำให้ครอบครัวยืนกรานในทุกเรื่องเท่ากันหมด ซึ่งสร้างความเหนื่อยล้าทั้งสองฝ่ายโดยไม่จำเป็น

การปล่อยให้ผู้ดูแลหมดแรงจนหมดความอดทนก่อนจะขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญ และการไม่บันทึกความเปลี่ยนแปลงของอาการปฏิเสธ ล้วนทำให้ปัญหายืดเยื้อนานกว่าที่ควรจะเป็น

อีกข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือการไม่แยกว่าพ่อแม่ปฏิเสธความช่วยเหลือในกิจวัตรพื้นฐานอย่าง ADL เช่น อาบน้ำหรือแต่งตัว หรือปฏิเสธในกิจกรรมที่ซับซ้อนกว่าอย่าง IADL เช่น จัดการเงินหรือใช้ยา ทั้งที่สองเรื่องนี้มักมีสาเหตุทางอารมณ์ต่างกันมาก การเหมารวมว่าเป็นปัญหาเดียวกันทำให้เลือกวิธีพูดคุยผิดจุด

ครอบครัวที่ไม่แยกระดับความช่วยเหลือมักพลาดสังเกตว่าความสามารถในกิจวัตรประจำวันของท่านเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง ซึ่งอาจนำไปสู่การมองข้ามสัญญาณเริ่มต้นของภาวะสับสนเฉียบพลันที่ควรได้รับการประเมินจากแพทย์โดยเร็ว

วิธีแก้คือกำหนดให้มีสมาชิกครอบครัวอย่างน้อยหนึ่งคนคอยสังเกตและจดบันทึกความสามารถในกิจวัตรประจำวันของท่านอย่างสม่ำเสมอ แล้วนำมาทบทวนร่วมกันเป็นระยะ แทนที่จะปล่อยให้แต่ละคนจดจำจากความรู้สึกซึ่งมักคลาดเคลื่อนและทำให้พลาดสัญญาณสำคัญไป การทบทวนร่วมกันยังช่วยลดความขัดแย้งที่เกิดจากแต่ละคนมีข้อมูลไม่ตรงกันได้อีกด้วย และช่วยให้ทุกคนในครอบครัวรับรู้สถานการณ์จริงในทิศทางเดียวกันโดยไม่ต้องคาดเดาเอาเอง