เมื่อวิเคราะห์ปัญหาที่เกิดขึ้นจริง จะพบว่าสาเหตุหลักไม่ใช่ความประมาทของผู้สูงอายุหรือครอบครัว แต่คือการที่กิจวัตรประจำวันหลายอย่างเปลี่ยนไปพร้อมกันในเวลาเดียวกัน ที่บ้านมีสัญญาณเตือนตามธรรมชาติ เช่น มื้ออาหารเป็นเวลาเดิม รายการโทรทัศน์ที่ดูประจำ หรือกิจวัตรของคนในบ้าน แต่เมื่อเดินทาง สัญญาณเหล่านี้หายไปหมด ทำให้ผู้สูงอายุขาดตัวช่วยจำที่คุ้นเคย

อีกสาเหตุคือความเหนื่อยล้าสะสมจากการเดินทาง ทั้งการนั่งรถหรือเครื่องบินนาน การเปลี่ยนที่นอน และการปรับตัวกับอากาศหรือเวลาที่ต่างไป ความเหนื่อยล้านี้ทำให้สมองประมวลผลข้อมูลได้ช้าลงกว่าปกติ ซึ่งกระทบความสามารถในการจำเวลากินยาโดยตรง

หลายครอบครัวกังวลเรื่องยาจนตัดสินใจเลื่อนหรือยกเลิกทริปที่ผู้สูงอายุตั้งตารอ ทั้งที่ปัญหาส่วนใหญ่ป้องกันได้ล่วงหน้าด้วยการวางระบบที่ชัดเจน การหลีกเลี่ยงการเดินทางไปเลยอาจดูปลอดภัยในระยะสั้น แต่ในระยะยาวอาจทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกถูกจำกัดและขาดโอกาสได้ใช้เวลาคุณภาพร่วมกับครอบครัว

การประเมินความเสี่ยงที่สมดุลควรแยกระหว่างความเสี่ยงที่ป้องกันได้ด้วยการวางแผน กับความเสี่ยงที่มาจากสภาพร่างกายจริง เช่น โรคเฉียบพลันที่เพิ่งเกิดขึ้น หากเป็นความเสี่ยงประเภทแรก การวางระบบล่วงหน้าที่ดีมักเพียงพอที่จะทำให้เดินทางได้อย่างปลอดภัย

การรักษาความคุ้นเคยของกิจวัตรเรื่องยาให้ใกล้เคียงกับตอนอยู่บ้านมากที่สุดคือหลักการป้องกันที่ได้ผลดีที่สุด เช่น ใช้กล่องแบ่งยาแบบเดิมที่คุ้นเคย ตั้งเวลาเตือนในโทรศัพท์เหมือนเดิม และให้คนในครอบครัวที่คุ้นเคยกับกิจวัตรของผู้สูงอายุเป็นคนช่วยเตือนแทนที่จะเปลี่ยนคนดูแลกะทันหันระหว่างทริป

ผู้สูงอายุที่มีภาวะใช้ยาหลายชนิดร่วมกันควรได้รับความสำคัญเป็นพิเศษในจุดนี้ เพราะยิ่งมีรายการยามาก ยิ่งต้องอาศัยความคุ้นเคยของระบบเดิมมากขึ้นเพื่อไม่ให้สับสน การเปลี่ยนวิธีจัดยาใหม่ทั้งหมดเฉพาะช่วงเดินทางมักเพิ่มความเสี่ยงแทนที่จะลดลง