เด็กวัยก่อนประถมมักยังไม่เข้าใจว่าความตายเป็นสิ่งถาวร อาจถามว่าปู่ย่าตายายจะกลับมาเมื่อไหร่ซ้ำหลายครั้ง ซึ่งเป็นเรื่องปกติของพัฒนาการ ผู้ใหญ่ควรตอบด้วยคำอธิบายที่สอดคล้องกันทุกครั้งด้วยความอดทน เด็กวัยประถมเริ่มเข้าใจความถาวรของความตายได้มากขึ้น แต่ยังต้องการคำอธิบายที่เป็นรูปธรรมมากกว่าคำเปรียบเปรย ส่วนเด็กวัยรุ่นมักเข้าใจได้ใกล้เคียงผู้ใหญ่แต่ต้องการพื้นที่ระบายความรู้สึกของตัวเองมากกว่าคำอธิบาย

ไม่ว่าเด็กจะอยู่วัยใด หลักการสำคัญคือให้ข้อมูลที่เป็นจริงตามระดับความเข้าใจของเด็ก ไม่หลอกว่าจะหายดี และไม่ปิดบังจนเด็กรู้สึกว่าถูกกันออกจากเรื่องสำคัญของครอบครัว

หลายครอบครัวเลือกไม่พาเด็กไปเยี่ยมปู่ย่าตายายที่ป่วยหนักเลย เพราะกลัวว่าเด็กจะเห็นภาพที่น่ากลัวหรือรับไม่ไหว แต่ในความเป็นจริง การได้เห็นและมีปฏิสัมพันธ์กับปู่ย่าตายายในช่วงเวลาที่เหมาะสม แม้จะสั้นเพียงไม่กี่นาที มักมีคุณค่าทางใจให้เด็กในระยะยาวมากกว่าการไม่ได้พบกันเลย ควรเตรียมเด็กล่วงหน้าว่าจะเห็นอะไรบ้างก่อนพาไปเยี่ยม เช่น สายที่ต่อกับร่างกายหรือน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง เพื่อไม่ให้เด็กตกใจเกินไป

อีกความเข้าใจผิดคือคิดว่าเด็กจะลืมเรื่องนี้ได้เร็วถ้าไม่พูดถึง แต่ในความเป็นจริงเด็กมักรับรู้บรรยากาศในบ้านที่เปลี่ยนไปอยู่ดี การไม่พูดถึงเลยอาจทำให้เด็กสร้างจินตนาการที่น่ากลัวกว่าความจริงขึ้นมาเอง

ในช่วงป่วยระยะท้าย ร่างกายของปู่ย่าตายายอาจเปลี่ยนแปลงชัดเจน เช่น ผอมลงมาก พูดจาช้าลง หรือมีอาการสับสนเป็นบางช่วงจากภาวะสับสนเฉียบพลันที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยระยะท้าย ควรอธิบายให้เด็กเข้าใจล่วงหน้าว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เกิดจากความเจ็บป่วย ไม่ใช่เพราะปู่ย่าตายายไม่อยากคุยด้วยหรือโกรธเด็ก เพื่อไม่ให้เด็กเข้าใจผิดและรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิด

หากเป็นไปได้ ควรให้เด็กมีส่วนร่วมในกิจกรรมเล็ก ๆ ที่ยังทำได้ เช่น วาดรูปให้หรือเล่านิทานสั้น ๆ ให้ฟัง เพื่อให้เด็กรู้สึกว่ายังมีบทบาทและมีคุณค่าในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ ไม่ใช่เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ที่นั่งรอด้านนอก

ควรอธิบายให้เด็กเข้าใจด้วยว่าผู้สูงอายุที่ป่วยหนักอาจแสดงความเจ็บปวดหรือความไม่สบายตัวด้วยอาการแสดงไม่ตรงแบบ เช่น เงียบผิดปกติหรือสีหน้านิ่งแทนที่จะร้องหรือบ่นเหมือนคนทั่วไป เพื่อไม่ให้เด็กเข้าใจผิดว่าปู่ย่าตายายรู้สึกโกรธหรือไม่อยากคุยด้วย ทั้งที่จริงแล้วอาจกำลังทนกับความไม่สบายตัวอยู่