สาเหตุหลักมักไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นการไม่เคยพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาตั้งแต่แรก แต่ละคนมีข้อจำกัดต่างกัน เช่น ระยะทาง เวลาทำงาน ภาระครอบครัวของตัวเอง แต่ไม่ได้สื่อสารข้อจำกัดเหล่านี้ออกมาชัดเจน จึงเกิดการตีความว่าอีกฝ่าย "ไม่ช่วย" ทั้งที่จริงอาจช่วยได้ในรูปแบบอื่น เช่น สนับสนุนค่าใช้จ่ายแทนเวลา

อีกสาเหตุคือบทบาทที่สังคมคาดหวังไม่ตรงกับความสามารถจริง เช่น คาดหวังให้ลูกสาวคนเล็กเป็นผู้ดูแลหลักเพราะยังไม่แต่งงาน ทั้งที่คนนั้นอาจมีภาระงานหรือสุขภาพของตัวเองที่ไม่เอื้อ การไม่ตั้งคำถามกับความคาดหวังเดิมจึงทำให้แบ่งงานผิดจุดตั้งแต่ต้น

ก่อนแบ่งว่าใครทำอะไร ควรลิสต์งานดูแลทั้งหมดออกมาเป็นหมวดที่ชัดเจนก่อน เช่น การพาไปพบแพทย์ตามนัด การจัดการเรื่องยาและกิจวัตรประจำวัน การจัดการเรื่องเงินและเอกสาร การอยู่เป็นเพื่อนหรือดูแลตอนกลางคืน และการประสานงานเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน

การแยกหมวดแบบนี้ช่วยให้เห็นภาพรวมว่างานมีมากกว่าที่คิด และเปิดโอกาสให้คนที่อยู่ไกลหรือมีเวลาน้อยรับผิดชอบหมวดที่ทำได้จริง เช่น จัดการเรื่องเงินและเอกสารจากระยะไกล แทนที่จะรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่ดูแลตัวต่อตัว

สัญญาณที่บ่งบอกว่าการแบ่งหน้าที่เริ่มมีปัญหา ได้แก่ คนเดียวรับภาระทุกงานฉุกเฉินโดยไม่มีใครสลับ คนที่อยู่ไกลไม่เคยติดต่อสอบถามอาการพ่อแม่เลย หรือมีการพูดถึงเรื่องเงินดูแลด้วยน้ำเสียงตำหนิกันบ่อยขึ้น ยิ่งหากพ่อแม่เริ่มเข้าสู่ภาวะเปราะบางที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง สัญญาณเหล่านี้จะยิ่งชัดเจนและควรได้รับการแก้ไขเร็วขึ้น

หากสังเกตเห็นสัญญาณเหล่านี้ ควรเปิดวงคุยใหม่ทันทีแทนที่จะปล่อยให้สะสม เพราะยิ่งปล่อยนาน ความไม่พอใจจะยิ่งฝังลึกจนคุยกันยากขึ้นในภายหลัง