เมื่อพี่น้องอยู่บ้านเดียวกันหรือใกล้กัน การแบ่งเวรมักหมายถึงการผลัดกันอยู่เฝ้าตามช่วงเวลา แต่เมื่อบางคนอยู่ต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ การผลัดเวรแบบนี้ทำไม่ได้จริงเพราะเดินทางไม่ทันหรือมีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป การยึดติดกับโมเดลนี้จึงมักนำไปสู่ความรู้สึกว่าคนที่อยู่ใกล้ต้องแบกภาระทั้งหมด ขณะที่คนที่อยู่ไกลรู้สึกผิดแต่ช่วยอะไรไม่ได้จริง

ทางออกที่ตรงจุดกว่าคือเปลี่ยนจากแบ่งตาม เวลา เป็นแบ่งตาม บทบาท แทน เพราะงานดูแลผู้สูงอายุไม่ได้มีแค่การอยู่เฝ้าหน้างาน แต่ยังมีงานด้านการเงิน การประสานแพทย์ การจัดการเอกสาร และการให้กำลังใจทางโทรศัพท์ ซึ่งทำได้จากระยะไกล

ผู้ประสานงานหน้างาน ควรเป็นคนที่อยู่ใกล้ที่สุดหรือไปเยี่ยมได้บ่อยที่สุด ทำหน้าที่ดูแล ADL หรือกิจวัตรประจำวันพื้นฐานอย่างกินข้าว อาบน้ำ และเข้าห้องน้ำ รวมถึงเป็นผู้ตัดสินใจเบื้องต้นเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน เพราะเป็นคนเดียวที่ไปถึงตัวผู้สูงอายุได้เร็วที่สุด

ผู้ดูแลด้านการเงินและเอกสาร มักเหมาะกับคนที่อยู่ไกลแต่มีเวลาจัดการเรื่องเอกสารและธุรกรรมได้ เช่น จ่ายค่ารักษาพยาบาล ติดตามสิทธิสวัสดิการ หรือจัดการบัญชีร่วม

ผู้ประสานกับแพทย์และนัดหมาย เป็นบทบาทที่ทำได้จากระยะไกลผ่านโทรศัพท์ได้เช่นกัน หากมีระบบส่งต่อข้อมูลที่ดีจากผู้ประสานงานหน้างาน คนนี้สามารถช่วยจดจำตารางนัด ทบทวนคำแนะนำแพทย์ และหาข้อมูลเพิ่มเติมเมื่อจำเป็น

ความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดในครอบครัวที่อยู่ไกลกันคือข้อมูลสำคัญกระจัดกระจายอยู่ในหัวของคนที่อยู่ใกล้เพียงคนเดียว เมื่อคนนั้นเหนื่อยหรือลืมเล่าให้ฟัง คนอื่นก็ไม่รู้ความเป็นไปจนกว่าจะมีปัญหาใหญ่เกิดขึ้น ควรมีช่องทางกลางที่ทุกคนเข้าถึงได้ตลอดเวลา เช่น เอกสารออนไลน์ที่บันทึกรายการยา นัดหมาย และเหตุการณ์สำคัญ

ข้อมูลที่ต้องมีร่วมกันเสมอคือรายการยาปัจจุบันทั้งหมด เบอร์ติดต่อแพทย์ประจำตัว ประวัติการหกล้มหรือเหตุฉุกเฉินที่ผ่านมา และความสามารถทำกิจวัตรประจำวันล่าสุดของผู้สูงอายุ เพราะข้อมูลชุดนี้จำเป็นมากหากต้องโทร 1669 หรือพาไปโรงพยาบาลกะทันหัน

เมื่อสมาชิกที่อยู่ไกลกลับมาเยี่ยมบ้าน ควรใช้โอกาสนี้ทำสิ่งที่ทำจากระยะไกลไม่ได้ เช่น พาไปตรวจสุขภาพประจำปี ประเมินสภาพบ้านด้วยตาตัวเอง หรือให้เวลากับผู้สูงอายุแบบเต็มที่เพื่อให้ผู้ประสานงานหน้างานได้พักจริง ไม่ใช่แค่มาเยี่ยมแล้วกลับโดยไม่ได้ช่วยแบ่งเบาอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ควรหลีกเลี่ยงการมาเยี่ยมแล้ววิจารณ์วิธีดูแลของผู้ประสานงานหน้างานโดยไม่เข้าใจบริบท เพราะคนที่อยู่ใกล้มักรู้รายละเอียดที่คนมาเยี่ยมชั่วคราวมองไม่เห็น การตั้งคำถามด้วยความอยากเข้าใจย่อมดีกว่าการตัดสินจากสิ่งที่เห็นเพียงไม่กี่วัน