หลายครอบครัวเริ่มจัดเวรด้วยการหารจำนวนชั่วโมงเท่ากันระหว่างพี่น้อง แต่วิธีนี้มักไม่ยั่งยืนเพราะไม่ได้คำนึงถึงความแตกต่างของแต่ละคน เช่น คนที่ทำงานประจำนอกบ้านมีเวลาน้อยกว่าคนที่อยู่บ้าน คนที่บ้านอยู่ไกลต้องเสียเวลาเดินทางมากกว่า และคนที่มีปัญหาสุขภาพของตัวเองอาจรับงานยกพยุงตัวไม่ได้เต็มที่ ความเป็นธรรมที่แท้จริงคือการจับคู่งานกับความสามารถและเวลาที่แต่ละคนมีจริง ไม่ใช่ตัวเลขชั่วโมงที่เท่ากันบนกระดาษ

งานแต่ละช่วงเวลายังหนักเบาไม่เท่ากันด้วย เวรกลางคืนที่ต้องตื่นมาช่วยเข้าห้องน้ำหรือเฝ้าระวังอาการมักเหนื่อยกว่าเวรกลางวันที่มีกิจกรรมแน่นอน และงานที่ต้องยกหรือพยุงตัวผู้สูงอายุมีความเสี่ยงบาดเจ็บหลังของผู้ดูแลเองสูงกว่างานทั่วไป การจัดเวรที่เป็นธรรมจึงต้องนับน้ำหนักของงานแต่ละประเภทด้วย ไม่ใช่นับแค่จำนวนชั่วโมง

งานดูแลแบ่งได้เป็นสองกลุ่มหลัก คือกิจวัตรประจำวันพื้นฐานหรือ ADL เช่น การอาบน้ำ กินอาหาร แต่งตัว และเข้าห้องน้ำ ซึ่งต้องทำแบบลงมือช่วยเหลือโดยตรง กับกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้นหรือ IADL เช่น การจัดยา นัดหมายแพทย์ และจัดการเงิน ซึ่งบางงานทำจากระยะไกลได้โดยไม่ต้องอยู่หน้างาน การแยกสองกลุ่มนี้ช่วยให้คนที่อยู่ไกลหรือมีเวลาจำกัดยังมีบทบาทที่ชัดเจนได้ เช่น รับผิดชอบนัดหมายและจัดการเรื่องยาทางโทรศัพท์ แทนที่จะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ช่วยอะไรเลย

นอกจากเวรที่ต้องอยู่หน้างานตามตาราง ควรมีระบบเวรสำรองแบบพร้อมโทรตามได้สำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน แยกจากเวรหลักที่กำหนดล่วงหน้า เพื่อไม่ให้คนคนเดียวต้องรับทั้งสองบทบาทพร้อมกันจนไม่มีเวลาพักจริง

การเปลี่ยนเวรที่ปลอดภัยต้องมีการส่งข้อมูลที่ชัดเจนทุกครั้ง ไม่ใช่แค่เปลี่ยนคนแล้วจบ ข้อมูลที่ควรส่งต่อทุกครั้งได้แก่ ยาที่ให้ไปแล้วและยาที่ยังไม่ได้ให้ ปริมาณอาหารและน้ำที่กินได้ในช่วงเวรนั้น การขับถ่ายว่าปกติหรือผิดปกติ อารมณ์และพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปจากปกติ เหตุการณ์หกล้มหรือเกือบล้ม และนัดหมายที่กำลังจะมาถึง

ควรใช้สมุดบันทึกเล่มเดียวหรือแอปแชร์ข้อความที่ทุกคนในเวรเข้าถึงได้ แทนการบอกด้วยปากเปล่าซึ่งลืมง่ายและตรวจสอบย้อนหลังไม่ได้ หากมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นระหว่างเวร เช่น อาการเปลี่ยนแปลงหรือหกล้ม ควรจดเวลาที่เกิดเหตุไว้ด้วยเสมอ เพราะข้อมูลนี้มีประโยชน์มากเมื่อต้องพาไปพบแพทย์ในภายหลัง

ภาวะหมดไฟของผู้ดูแลมักเริ่มจากสัญญาณเล็ก ๆ ที่ครอบครัวมองข้าม เช่น หงุดหงิดง่ายกว่าปกติ นอนไม่หลับต่อเนื่องแม้ในวันที่ไม่ได้อยู่เวร รู้สึกไม่อยากดูแลอีกต่อไปแต่ฝืนทำเพราะรู้สึกผิดหากปฏิเสธ หรือเริ่มมีอาการทางกายเช่นปวดหลังหรือปวดศีรษะบ่อยขึ้น หากปล่อยไว้โดยไม่ปรับระบบเวร อาจนำไปสู่ความเสี่ยงต่อทั้งสุขภาพผู้ดูแลเองและคุณภาพการดูแลผู้สูงอายุ

การจัดเวรที่ดีต้องมีวันพักจริงสำหรับทุกคนสลับกันไป ไม่ใช่มีแผนสำรองเฉพาะตอนฉุกเฉินเท่านั้น ควรกำหนดวันหยุดของแต่ละคนไว้ล่วงหน้าในตารางเวรเช่นเดียวกับวันทำงาน เพื่อให้การพักเป็นส่วนหนึ่งของระบบ ไม่ใช่สิ่งที่ต้องขอร้องหรือรู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องการพัก