เหมาะกับผู้สูงอายุที่ยังทรงตัวดี ไม่มีประวัติหกล้ม และทำกิจวัตรประจำวันได้เองอย่างคล่องแคล่ว ระดับนี้เน้นอุปกรณ์พื้นฐาน เช่น พื้นกันลื่น ราวจับ และแสงสว่างเพียงพอ โดยยังไม่จำเป็นต้องมีระบบกริ่งฉุกเฉินหรือการจับเวลา

ระดับนี้เหมาะกับการทบทวนซ้ำทุกหกเดือนถึงหนึ่งปี เพื่อดูว่าความเสี่ยงยังคงต่ำอยู่หรือไม่

เหมาะกับผู้สูงอายุที่เริ่มมีสัญญาณเสี่ยงเพิ่มขึ้น เช่น เคยเกือบล้มมาก่อน มีอาการเวียนหัวเป็นบางครั้ง หรือมีมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัยที่เรียกว่า sarcopenia ระดับนี้ควรเพิ่มกริ่งขอความช่วยเหลือกันน้ำที่เอื้อมถึงจากพื้น พร้อมระบบจับเวลาคร่าว ๆ ว่าหากอาบน้ำนานเกินกว่าปกติควรมีคนไปตรวจดู

การจับเวลาไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ซับซ้อน อาจเป็นเพียงข้อตกลงในครอบครัวว่าหากเกินสิบห้านาทีแล้วไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ให้ไปเคาะประตูดู

เหมาะกับผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางชัดเจน เคยหกล้มในห้องน้ำมาแล้ว หรือมีภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium ร่วมด้วย ระดับนี้จำเป็นต้องมีผู้ดูแลอยู่ใกล้ชิดหรือในห้องขณะอาบน้ำ ไม่ควรปล่อยให้อยู่คนเดียวแม้จะมีอุปกรณ์ครบก็ตาม

การตัดสินใจเข้าสู่ระดับนี้ควรผ่านการประเมินจากนักกายภาพบำบัดหรือนักกิจกรรมบำบัดก่อน เพื่อยืนยันว่าจำเป็นจริงและไม่ใช่การจำกัดอิสระเกินความจำเป็น

ปัจจัยหลักที่ควรพิจารณาคือประวัติการหกล้ม ความสามารถในการทรงตัวและลุกนั่งด้วยตัวเอง การใช้ยาหลายชนิดหรือ polypharmacy ที่อาจทำให้เวียนหัว และความสามารถในการรับรู้และตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉิน ไม่ควรตัดสินใจจากอายุตัวเลขเพียงอย่างเดียว

อีกปัจจัยที่มักถูกมองข้ามคือสภาพแวดล้อมของบ้านเอง เช่น ขนาดห้องน้ำ ระยะห่างระหว่างห้องน้ำกับห้องนอน และจำนวนคนที่อยู่บ้านในแต่ละช่วงเวลาของวัน บ้านที่มีห้องน้ำอยู่ไกลจากจุดที่มีคนอยู่เป็นประจำอาจต้องยกระดับความปลอดภัยขึ้นหนึ่งขั้นเมื่อเทียบกับบ้านที่มีคนผ่านไปมาบ่อยกว่า แม้ตัวผู้สูงอายุจะมีความเสี่ยงทางร่างกายในระดับเดียวกันก็ตาม

การเลือกระดับความปลอดภัยไม่ควรเป็นการตัดสินใจฝ่ายเดียวของครอบครัว เพราะผู้สูงอายุเองมักรู้ข้อจำกัดของร่างกายตัวเองได้ดีกว่าที่คนภายนอกสังเกตเห็น การพูดคุยอย่างเปิดใจโดยใช้ข้อมูลจริง เช่น ประวัติการเกือบล้มหรือผลการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญ มักนำไปสู่การยอมรับระดับความปลอดภัยที่เหมาะสมได้ดีกว่าการตัดสินใจแทนโดยไม่ปรึกษา

ในบางกรณี ระดับความปลอดภัยอาจต้องต่างกันในแต่ละช่วงเวลาของวัน เช่น ช่วงเช้าที่มีคนอยู่บ้านอาจใช้ระดับอุปกรณ์พื้นฐานได้ ขณะที่ช่วงบ่ายที่บ้านว่างอาจต้องยกระดับเป็นกริ่งฉุกเฉินร่วมกับการจับเวลาชั่วคราว การแบ่งระดับตามช่วงเวลาแบบนี้ช่วยให้ไม่ต้องเลือกระดับสูงสุดตลอดทั้งวันโดยไม่จำเป็น