ข้อแรกคือคิดว่ายังไม่เคยเกิดเหตุคงไม่เป็นไร ทั้งที่ความเสี่ยงหกล้มเพิ่มขึ้นตามอายุและการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย เช่น มวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัยหรือ sarcopenia ที่ทำให้ทรงตัวยากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ข้อสองคือมองว่าการติดอุปกรณ์ช่วยเหลือเป็นการ "ทำให้ท่านรู้สึกแก่" จึงเลี่ยงที่จะเสนอ ทั้งที่การเตรียมพร้อมไม่ได้แปลว่าท่านอ่อนแอลง

ข้อสามคือปล่อยให้ผู้สูงอายุอาบน้ำคนเดียวโดยไม่เคยถามท่านเองว่ารู้สึกมั่นใจแค่ไหน ทั้งที่ท่านอาจสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองก่อนที่ครอบครัวจะสังเกตเห็น

ทัศนคติทั้งสามข้อนี้มีจุดร่วมกันคือมองความปลอดภัยเป็นเรื่องของเหตุการณ์ใหญ่ที่ยังไม่เกิด แทนที่จะมองเป็นความเสี่ยงสะสมที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยตามการเปลี่ยนแปลงของร่างกายในแต่ละปี ครอบครัวที่ปรับมุมมองนี้ได้มักตัดสินใจแก้ไขจุดเสี่ยงได้เร็วกว่า เพราะไม่ต้องรอให้มีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นก่อนถึงจะเริ่มลงมือทำ

ข้อสี่คือติดกลอนประตูฉุกเฉินแล้วไม่เคยทดสอบว่าปลดล็อกจากภายนอกได้จริงหรือไม่ กลอนบางรุ่นเสื่อมสภาพเร็วในที่ชื้นของห้องน้ำไทย หากไม่เคยทดสอบซ้ำอาจใช้งานไม่ได้ตอนจำเป็นจริง

ข้อห้าคือติดกริ่งขอความช่วยเหลือไว้สูงเกินเอื้อมจากพื้น โดยคิดแค่ระดับที่เอื้อมถึงตอนยืน แต่หากล้มลงพื้นจริง ผู้สูงอายุต้องเอื้อมถึงได้ในท่านอนหรือคลานด้วย

ข้อหกคือไม่เคยตกลงกันในครอบครัวว่าหากได้ยินเสียงกริ่งหรือโทรไม่มีคนรับ ใครจะเป็นคนไปตรวจสอบและต้องทำอย่างไรต่อ ทำให้แม้มีอุปกรณ์ครบแต่ตอบสนองช้าเมื่อเกิดเหตุจริง

ข้อเจ็ดคือไม่เคยทดสอบน้ำร้อนด้วยหลังมือก่อนราดตัวเป็นนิสัย โดยอาศัยความเคยชินหรือความรู้สึกอย่างเดียว ทั้งที่ผิวหนังที่รับความรู้สึกร้อนเย็นช้าลงตามวัยทำให้ประเมินผิดพลาดได้ง่ายกว่าที่คิด

ข้อผิดพลาดที่ 6 และ 7 มักเกิดในบ้านที่คิดว่าตัวเองเตรียมพร้อมดีแล้ว เพราะมีการติดตั้งอุปกรณ์ครบทุกอย่างตามคำแนะนำ แต่ไม่เคยกลับมาทบทวนว่าอุปกรณ์เหล่านั้นยังทำงานได้จริงหรือไม่ในสถานการณ์จริง ความรู้สึกอุ่นใจจากการติดตั้งอุปกรณ์เพียงอย่างเดียวจึงเป็นกับดักที่ทำให้ครอบครัวหยุดใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ ที่สำคัญไปโดยไม่รู้ตัว

ข้อผิดพลาดทั้งเจ็ดข้อนี้ไม่ได้เกิดจากความไม่รักหรือไม่ใส่ใจของครอบครัว แต่เกิดจากการที่ความปลอดภัยในบ้านเป็นเรื่องที่มองไม่เห็นชัดเจนจนกว่าจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้น ครอบครัวที่พบว่าตัวเองทำข้อผิดพลาดเหล่านี้ควรมองเป็นโอกาสแก้ไข ไม่ใช่โทษกันเองว่าใครควรรับผิดชอบ เพราะการโทษกันมักทำให้เสียเวลาที่ควรใช้แก้ปัญหาจริงไปโดยเปล่าประโยชน์

วิธีที่ได้ผลดีคือให้ทุกคนในบ้านช่วยกันตรวจสอบคนละส่วน แทนที่จะให้ใครคนใดคนหนึ่งรับผิดชอบทั้งหมด เพราะแต่ละคนอาจสังเกตเห็นจุดเสี่ยงที่คนอื่นมองข้ามไป เช่น คนที่ทำความสะอาดบ้านอาจสังเกตเห็นกลอนประตูที่เริ่มฝืด ขณะที่คนที่พาไปหาหมออาจสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของยาที่อาจเกี่ยวข้องกับอาการเวียนหัว