หลักการจัดของใช้จำเป็นที่ได้ผลจริงคือเริ่มจากถามว่า 'ของชิ้นนี้ต้องใช้บ่อยแค่ไหน' ไม่ใช่ 'ของชิ้นนี้ควรวางตรงไหนถึงจะดูเรียบร้อย' ของที่ใช้แทบทุกวันอย่างแว่นตา โทรศัพท์ ยาตามมื้อ น้ำดื่ม ผ้าเช็ดหน้า และปุ่มเรียกคนในบ้าน ต้องอยู่ในโซนที่เอื้อมถึงจากท่านอนราบโดยไม่ต้องยกศีรษะสูงหรือเอี้ยวตัว

ของที่ใช้เป็นครั้งคราว เช่น ยาแก้ปวดฉุกเฉิน ผ้าห่มสำรอง หรือไฟฉาย ควรอยู่ในโซนที่สองคือเอื้อมถึงเมื่อนั่งห้อยขาแตะพื้น ส่วนของที่ไม่ได้ใช้บ่อย เช่น อัลบั้มรูปหรือของสะสม ควรย้ายออกจากบริเวณเตียงไปเก็บที่อื่นเพื่อไม่ให้กีดขวางพื้นที่ที่ต้องใช้งานจริง

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะสายตายาวตามวัย (presbyopia) ทำให้มองของชิ้นเล็กในที่แสงน้อยได้ยากขึ้น การจัดของจึงควรเลือกภาชนะที่มีสีตัดกันชัดเจนกับพื้นผิวโต๊ะ และมีไฟส่องเฉพาะจุดสำหรับเวลาที่ต้องหยิบของตอนกลางคืน แทนการอาศัยแสงจากหลอดไฟหลักเพียงอย่างเดียว

หากผู้สูงอายุมีอาการมือสั่นหรือมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย (sarcopenia) ทำให้แรงบีบมือลดลง ควรเลือกภาชนะใส่ของที่เปิดง่าย ไม่ต้องบิดหรือง้างแรง เพราะภาชนะที่เปิดยากอาจทำให้ผู้สูงอายุเลือกที่จะไม่หยิบใช้เองและรอให้คนอื่นทำแทน ซึ่งขัดกับเป้าหมายเรื่องความเป็นอิสระ

อุบัติเหตุจำนวนมากเกิดระหว่างเดินจากเตียงไปห้องน้ำตอนกลางคืน ซึ่งเป็นช่วงที่ความดันโลหิตอาจตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ทำให้หน้ามืดชั่วขณะเมื่อลุกยืน การจัดของใช้จำเป็นจึงต้องคำนึงถึงเส้นทางนี้ด้วย ไม่ใช่จัดเฉพาะบริเวณข้างเตียงอย่างเดียว

ควรมีไฟทางเดินหรือไฟส่องอัตโนมัติตลอดเส้นทางจากเตียงไปห้องน้ำ พร้อมเก็บสิ่งกีดขวางอย่างสายไฟหรือพรมที่ขอบไม่เรียบออกจากเส้นทางนี้โดยเด็ดขาด เพราะของใช้จำเป็นที่จัดวางไว้ดีที่หัวเตียงจะไม่มีประโยชน์เลยหากผู้สูงอายุสะดุดล้มก่อนถึงจุดหมาย

การจัดของให้เป็นระบบอย่างเดียวยังไม่พอ หากตำแหน่งเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ผู้สูงอายุจะต้องเรียนรู้ใหม่ทุกครั้ง ควรติดป้ายกำกับสั้นๆ ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่บนกล่องหรือช่องแต่ละช่อง เพื่อให้ทั้งผู้สูงอายุและคนดูแลคนอื่นในบ้านรู้ตรงกันว่าของแต่ละชิ้นควรอยู่ตำแหน่งใดเสมอ ไม่ใช่แค่จำจากความคุ้นเคยของคนจัดคนเดียว

การมีตำแหน่งคงที่และมีป้ายกำกับชัดเจนยังช่วยสนับสนุนความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันขั้นพื้นฐาน (ADL) และกิจวัตรที่ซับซ้อนกว่า เช่น การจัดการยาด้วยตนเอง (IADL) เพราะผู้สูงอายุที่ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้จะกล้าหยิบใช้ของด้วยตัวเองมากขึ้นเมื่อรู้แน่ชัดว่าของอยู่ตรงไหน แทนที่จะต้องเรียกถามคนอื่นทุกครั้ง ซึ่งเป็นเป้าหมายสำคัญของการจัดของใช้จำเป็นในบ้านที่ดี

หากบ้านมีคนดูแลผลัดเปลี่ยนกันหลายคน เช่น ลูกหลานสลับกันมาดูแล การติดป้ายกำกับยิ่งสำคัญมากขึ้น เพราะช่วยลดความสับสนเวลาเปลี่ยนตัวผู้ดูแล และลดความเสี่ยงที่ของจำเป็นจะถูกย้ายตำแหน่งโดยไม่ได้ตั้งใจจนผู้สูงอายุหาไม่เจอ