ผู้ดูแลหลายบ้านสังเกตว่าการหกล้มตอนกลางคืนมักไม่ได้เกิดจากการเดินไปห้องน้ำเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากการเอื้อมตัวไปหยิบของที่วางไกลเกินไปบนโต๊ะข้างเตียง เช่น เอื้อมหยิบแว่นตาที่ตกลงพื้น หรือเอื้อมปิดไฟที่สวิตช์อยู่ไกลเกินระยะแขน การจัดของให้อยู่ในระยะที่มั่นคงจึงช่วยตัดความเสี่ยงจุดนี้ไปได้เลย

หลักคิดง่ายๆ คือถามตัวเองว่า ถ้าต้องหยิบของชิ้นนี้ตอนตี 3 โดยไม่เปิดไฟหลัก จะหยิบได้โดยไม่ต้องขยับตัวจากท่านอนหรือนั่งหรือไม่ ถ้าคำตอบคือไม่ได้ ควรย้ายตำแหน่งใหม่

ของที่จำเป็นเร่งด่วนต้องอยู่ในระยะเอื้อมมือจากท่านอนบนเตียง ไม่ใช่ของที่ต้องลุกเดินไปหยิบ ส่วนของที่ใช้บ่อยแต่ไม่เร่งด่วนสามารถวางในระยะเอื้อมมือจากท่านั่งขอบเตียงได้

การแยกสองระดับนี้ช่วยป้องกันปัญหาโต๊ะข้างเตียงรกจนหาไม่เจอ เพราะถ้าพยายามยัดทุกอย่างไว้ในระยะเอื้อมมือจากที่นอนหมด จะกลายเป็นกองที่หาของยากกว่าเดิม

นอกจากรายการพื้นฐานที่คนส่วนใหญ่นึกถึง ยังมีของบางอย่างที่มักถูกมองข้ามจนกว่าจะเกิดปัญหาจริง

ผู้สูงอายุที่ต้องกินยาหลายชนิดต่อวันมีความเสี่ยงกินยาผิดมื้อหรือผิดขนาดสูงกว่าคนทั่วไป โดยเฉพาะช่วงกลางดึกที่ยังงัวเงีย ควรใช้กล่องแบ่งยารายวันหรือรายมื้อที่มีฉลากชัดเจน ไม่ใช่วางยาหลายกระปุกปนกันบนโต๊ะ

หากพบว่าผู้สูงอายุสับสนเรื่องมื้อยาบ่อยครั้ง หรือมีอาการงุนงงผิดปกติกะทันหันหลังกินยา ควรแจ้งแพทย์หรือเภสัชกรทันที เพราะอาจเป็นสัญญาณของภาวะสับสนเฉียบพลันที่ต้องแยกจากความเหนื่อยล้าธรรมดา

สำหรับผู้สูงอายุที่ใช้อุปกรณ์ช่วยเดินเป็นประจำ ตำแหน่งวางอุปกรณ์สำคัญไม่แพ้ของใช้ชิ้นอื่น ควรวางไม้เท้าหรือวอล์กเกอร์ในมุมที่หยิบได้จากท่านั่งขอบเตียงโดยไม่ต้องบิดตัวหรือเอี้ยวหลังมากเกินไป เพราะการบิดตัวแรงๆ ขณะยังไม่มั่นคงเต็มที่เป็นอีกจุดเสี่ยงที่มักถูกมองข้าม

ควรหลีกเลี่ยงการพิงไม้เท้าไว้กับผนังหรือขอบเตียงเฉยๆ เพราะมีโอกาสล้มลงเมื่อสัมผัสโดน ควรใช้ที่แขวนหรือฐานตั้งที่มั่นคงแทน เพื่อให้อุปกรณ์อยู่ในตำแหน่งเดิมพร้อมใช้งานทุกครั้ง สำหรับผู้ที่มีภาวะเปราะบางหรือกล้ามเนื้อขาอ่อนแรงชัดเจน ควรให้ผู้ดูแลช่วยตรวจสอบตำแหน่งอุปกรณ์เหล่านี้ทุกสัปดาห์ เพราะความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของตำแหน่งอาจส่งผลต่อความมั่นคงเวลาลุกใช้งานจริง