เมื่อความจำระยะสั้นเริ่มมีปัญหา ผู้สูงอายุอาจจำไม่ได้ว่าห้องน้ำอยู่ทางไหน หรือสวิตช์ไฟจุดไหนเปิดไฟจุดใด ทั้งที่เคยรู้มาตลอดชีวิต ป้ายบอกทางหรือป้ายกำกับที่ชัดเจนช่วยลดภาระที่สมองต้องนึกทบทวนซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่ต้องใช้งาน และช่วยให้ท่านทำกิจวัตรประจำวันต่อไปได้โดยไม่ต้องถามซ้ำหรือรอให้คนอื่นช่วย

หลักการนี้แตกต่างจากการติดป้ายในสถานพยาบาลที่เน้นความเป็นทางการ บ้านควรใช้ป้ายที่ดูอบอุ่นและเข้ากับบรรยากาศเดิม เช่น เขียนด้วยลายมือคุ้นเคยหรือใช้สีที่กลมกลืนกับของตกแต่งบ้าน

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีปัญหาการมองเห็นในระดับหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ป้ายที่ตัวอักษรเล็กเกินไปหรือใช้สีที่กลืนกับพื้นหลังอาจไม่ช่วยอะไรเลย ควรเลือกตัวอักษรขนาดใหญ่พอมองเห็นจากระยะที่ยืนใช้งานจริง และใช้สีตัวอักษรที่ตัดกับพื้นหลังชัดเจน ติดในระดับสายตาที่มองเห็นง่าย ไม่สูงหรือต่ำเกินไป และควรตรวจสอบแสงสว่างบริเวณนั้นด้วยว่าเพียงพอให้มองเห็นป้ายชัดเจนทั้งกลางวันและกลางคืน

ป้ายบอกทาง เช่น ป้ายชี้ห้องน้ำหรือห้องนอน มีจุดประสงค์ต่างจากป้ายเตือนความปลอดภัย เช่น ป้ายเตือนพื้นลื่นหรือป้ายเตือนไม่ให้เปิดแก๊สทิ้งไว้ ป้ายบอกทางควรใช้ภาษาเชิญชวนและเป็นมิตร ส่วนป้ายเตือนความปลอดภัยควรสั้น ชัดเจน และเห็นได้ทันทีในจุดที่มีความเสี่ยงจริง การแยกสองประเภทนี้ช่วยให้ผู้สูงอายุไม่รู้สึกว่าบ้านเต็มไปด้วยคำเตือนตลอดเวลา

การติดป้ายช่วยลดภาระความจำในกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้นอย่าง IADL เช่น การใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าหรือการหาของในครัว แต่ไม่สามารถแก้ปัญหาความปลอดภัยที่ร้ายแรงกว่า เช่น การลืมปิดเตาแก๊สหรือลืมทานยา ซึ่งอาจต้องใช้เครื่องมือหรือมาตรการอื่นร่วมด้วย เช่น การตั้งเตือนหรือการดูแลใกล้ชิดในบางช่วงเวลา

ครอบครัวจึงควรมองป้ายเป็นส่วนหนึ่งของระบบดูแลที่กว้างกว่านั้น ไม่ใช่ทางออกเดียวที่ทำแล้วจบ ในทางเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ การจัดสิ่งแวดล้อมด้วยป้ายและสัญลักษณ์ที่คุ้นเคยถือเป็นส่วนหนึ่งของกรอบ 5Ms ในมิติ Mind ที่ช่วยพยุงความสามารถทางความคิดความจำที่ยังเหลืออยู่ ควบคู่ไปกับการดูแลด้านยา ความปลอดภัยในการเคลื่อนไหว และเรื่องที่ผู้สูงอายุให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตประจำวันของท่านเอง การมองภาพรวมแบบนี้ช่วยให้ครอบครัวไม่คาดหวังเกินจริงกับป้ายเพียงอย่างเดียว และรู้ว่าเมื่อไรควรเสริมมาตรการอื่นเข้าไปด้วย