บ้านทั่วไปมักจัดของตามความสวยงามหรือความสะดวกของคนที่จัด เช่น เก็บของใช้บ่อยไว้ในลิ้นชักที่มีหลายชั้น หรือเปลี่ยนตำแหน่งของตกแต่งตามฤดูกาล วิธีนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนที่ความจำทำงานปกติ เพราะสมองสามารถปรับข้อมูลใหม่ได้เร็ว แต่สำหรับผู้สูงอายุที่ความจำระยะสั้นเริ่มมีปัญหา การเปลี่ยนตำแหน่งของแม้เพียงเล็กน้อยอาจทำให้เกิดความสับสนและต้องพึ่งพาคนอื่นมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลักคิดที่ต่างไปคือมองว่าบ้านต้องทำหน้าที่เป็น 'ความจำภายนอก' แทนสมองในส่วนที่เริ่มทำงานได้ไม่เต็มที่ ยิ่งบ้านคาดเดาได้ง่ายเท่าไร ผู้สูงอายุก็ยิ่งพึ่งพาความจำของตัวเองน้อยลงเท่านั้น และยังคงทำกิจวัตรประจำวันได้ด้วยตัวเองนานขึ้น ในทางเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ การจัดสิ่งแวดล้อมแบบนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของกรอบ 5Ms ในมิติ Mind ที่เน้นรักษาความสามารถทางความคิดความจำที่ยังเหลืออยู่ให้ใช้งานได้นานที่สุด

ของใช้ประจำ เช่น แว่นตา กุญแจบ้าน กระเป๋าสตางค์ หรือยาประจำวัน ควรมีตำแหน่งวางที่ตายตัวเพียงจุดเดียวและใช้ตำแหน่งนั้นตลอดเวลา ไม่ใช่บางวันวางไว้ที่โต๊ะ บางวันวางไว้ที่ตู้ การมีจุดวางที่แน่นอนช่วยให้ผู้สูงอายุไม่ต้องนึกย้อนว่าวางไว้ที่ไหน เพราะมือจะเคยชินกับตำแหน่งนั้นโดยอัตโนมัติ

ควรเลือกตำแหน่งที่มองเห็นง่ายและเอื้อมถึงสะดวก เช่น ตะกร้าตื้นบนโต๊ะข้างประตูสำหรับกุญแจและแว่นตา แทนการเก็บในลิ้นชักปิดที่ต้องเปิดหาและมองไม่เห็นจากระยะไกล

ตู้หรือลิ้นชักที่มีของปะปนกันหลายอย่างในที่เดียวเป็นภาระต่อการค้นหามากกว่าที่คิด ควรแยกของใช้เป็นหมวดหมู่ชัดเจนและลดจำนวนของที่ไม่จำเป็นออกจากพื้นที่ที่ผู้สูงอายุต้องใช้บ่อย เพื่อให้เห็นของที่ต้องการได้ทันทีโดยไม่ต้องคุ้ยหา

ตู้เสื้อผ้าที่แขวนเสื้อผ้าไว้เป็นชุดตามโอกาสใช้งาน เช่น ชุดใส่ออกนอกบ้านแยกจากชุดนอน ก็ช่วยลดการตัดสินใจและความสับสนในตอนเช้าได้มากกว่าที่คิด

นอกจากตำแหน่งของแล้ว การมองเห็นก็มีผลต่อความสามารถในการหาของเช่นกัน ผู้สูงอายุจำนวนมากมีปัญหาการมองเห็นในที่แสงน้อยมากกว่าที่ครอบครัวรู้ตัว การเพิ่มแสงสว่างในจุดที่ใช้บ่อยและเลือกใช้สีของภาชนะหรือป้ายที่ตัดกับพื้นหลังชัดเจน เช่น ตะกร้าสีเข้มบนโต๊ะสีอ่อน ช่วยให้มองเห็นและหาของได้ง่ายขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งความจำเพียงอย่างเดียว