การจัดยาด้วยตัวเองจัดอยู่ในกลุ่ม IADL หรือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนขึ้น ซึ่งต้องใช้ทั้งความจำ การมองเห็น และการตัดสินใจพร้อมกันในเวลาเดียว ต่างจาก ADL พื้นฐานอย่างกินข้าวหรืออาบน้ำที่ทำเป็นความเคยชิน ยิ่งมียาหลายชนิดจากหลายแผนกยิ่งเพิ่มภาระงานให้สมองต้องจัดการมากขึ้นตามไปด้วย

ผู้สูงอายุที่มีโรคประจำตัวหลายอย่างมักตกอยู่ในภาวะที่เรียกว่า polypharmacy หรือการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน ยิ่งจำนวนยามาก ยิ่งมีโอกาสสับสนเรื่องเวลาและขนาดมากขึ้นตามจำนวนจริง ไม่ใช่เพราะสติปัญญาถดถอยลงแต่อย่างใด แต่เพราะภาระงานที่ต้องจัดการเพิ่มขึ้นจริงในแต่ละวัน

สายตายาวตามวัย หรือ presbyopia ทำให้อ่านตัวหนังสือเล็กบนซองยาหรือแผงยาลำบากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะในที่แสงไม่พอ หลายครั้งที่หยิบผิดซองไม่ใช่เพราะไม่ตั้งใจอ่าน แต่เพราะสีและรูปทรงของซองยาคล้ายกันจนแยกไม่ออกในสายตาที่ล้าแล้ว

แนวทางบรรเทาที่ทำได้จริงคือจัดพื้นที่จัดยาให้มีแสงเพียงพอตลอดวัน แยกยาที่หน้าตาคล้ายกันไม่ให้วางติดกันบนชั้นเดียวกัน และเขียนชื่อยาด้วยตัวหนังสือขนาดใหญ่ติดเพิ่มบนกล่องหากฉลากเดิมเล็กเกินไป

ผู้สูงอายุจำนวนมากพบแพทย์หลายแผนกหรือหลายโรงพยาบาลตามแต่ละโรคที่เป็น ทำให้มีรายการยาแยกกันหลายชุดที่ไม่มีใครเห็นภาพรวมทั้งหมดพร้อมกัน ความเสี่ยงที่ตามมาคือยาที่ออกฤทธิ์ซ้ำกันถูกสั่งจากคนละแผนกโดยไม่รู้ตัว หรือยาบางคู่ที่ไม่ควรกินใกล้เวลากัน

ทางที่ปลอดภัยกว่าคือให้ผู้สูงอายุหรือครอบครัวเป็นฝ่ายรวบรวมรายการยาทั้งหมดเป็นฉบับเดียวด้วยตัวเอง แล้วพกไปให้แพทย์หรือเภสัชกรดูทุกครั้งที่พบ ไม่ต้องรอให้โรงพยาบาลรวมให้ เพราะแต่ละที่มักเห็นเฉพาะส่วนของตัวเองเท่านั้น

ความไม่แน่ใจว่ากินยาไปแล้วหรือยังเป็นปัญหาที่พบบ่อยมากเมื่ออยู่คนเดียวไม่มีใครช่วยยืนยัน ความเสี่ยงคือการกินซ้ำโดยไม่รู้ตัว ซึ่งอันตรายมากขึ้นถ้าเป็นยาลดความดันหรือยาต้านการแข็งตัวของเลือด เพราะอาจนำไปสู่ภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension จนหน้ามืดและหกล้มได้

ทางแก้ที่ได้ผลกว่าการพยายามจำให้แม่นคือสร้างหลักฐานทางกายภาพให้เห็นชัด เช่น ย้ายเม็ดยาจากช่องหนึ่งไปอีกช่องหนึ่งหลังกินเสร็จ หรือขีดเครื่องหมายบนบัตรบันทึกทุกครั้ง เพื่อไม่ต้องพึ่งความจำล้วน ๆ ในช่วงเวลาที่อาจเหนื่อยหรือเพลียกว่าปกติ