ข้อผิดพลาดแรกคือวางเฟอร์นิเจอร์ใหม่ เช่น ตู้หรือชั้นวางของ ล้ำเข้ามาในเส้นทางเดินหลักโดยไม่ได้วัดพื้นที่ที่เหลือให้พอสำหรับทรงตัว ข้อผิดพลาดที่สองคือปล่อยสายไฟจากเครื่องใช้ไฟฟ้าพาดผ่านทางเดินโดยคิดว่าเป็นเพียงชั่วคราว แต่กลับกลายเป็นถาวรเพราะไม่มีใครจัดการต่อ

ข้อผิดพลาดที่สามคือใช้พรมที่ไม่มีแผ่นยางกันลื่นด้านล่างบริเวณทางเดิน โดยเฉพาะพรมที่วางไว้เพื่อความสวยงามหรือกันเสียงเวลาเดิน ซึ่งดูเหมือนไม่เป็นอันตรายแต่เป็นสาเหตุสะดุดล้มที่พบบ่อยมาก

ข้อผิดพลาดที่สี่คือใช้ไฟที่ดูสว่างพอในสายตาคนวัยหนุ่มสาวแต่ไม่ได้ทดสอบกับผู้สูงอายุจริง เพราะผู้ที่มีสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ต้องการแสงมากกว่าเดิมในการมองเห็นรายละเอียดพื้นชัดเจน ข้อผิดพลาดที่ห้าคือเปิดไฟสว่างจ้าทั้งห้องตอนกลางคืนแทนที่จะใช้ไฟดวงเล็กแสงนวลเฉพาะเส้นทาง ซึ่งอาจทำให้ตื่นเต็มที่และนอนหลับยากขึ้นภายหลัง

ข้อผิดพลาดที่หกคือแก้เฉพาะทางเดินหลักที่เห็นชัดที่สุด แต่ลืมตรวจเส้นทางที่ใช้น้อยกว่า เช่น ไปห้องเก็บของหรือระเบียง ทำให้ความเสี่ยงยังคงอยู่ในจุดที่มองข้าม ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือจัดบ้านครั้งเดียวแล้วไม่ตรวจซ้ำอีก ทั้งที่ความสามารถในการทรงตัวของผู้สูงอายุเปลี่ยนไปได้เร็วกว่าที่คิด และการจัดบ้านใหม่ในภายหลังอาจสร้างสิ่งกีดขวางใหม่โดยไม่รู้ตัว

ต้นตอของข้อผิดพลาดส่วนใหญ่ไม่ใช่ความประมาท แต่เป็นเพราะครอบครัวตัดสินใจจากมุมมองของตัวเองที่ยังทรงตัวได้ดีและมองเห็นชัด โดยไม่ได้คิดถึงว่าผู้ที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia และมีความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าต้องการสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยกว่าเดิมมาก การเข้าใจความแตกต่างนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญกว่าการซื้ออุปกรณ์ราคาแพง

อีกสาเหตุหนึ่งคือครอบครัวมักจัดบ้านตามความสะดวกของกิจวัตรตัวเองก่อน แล้วค่อยนึกถึงผู้สูงอายุทีหลัง ทั้งที่ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา การตั้งคำถามกับตัวเองเป็นระยะว่าการจัดบ้านปัจจุบันยังเหมาะสมอยู่หรือไม่จึงสำคัญไม่แพ้การจัดครั้งแรก โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุเริ่มใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy ซึ่งอาจมีผลข้างเคียงทำให้เวียนศีรษะหรือทรงตัวไม่มั่นคงมากกว่าปกติ ครอบครัวจึงควรทบทวนการจัดทางเดินทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนยาใหม่ ไม่ใช่รอจนเกิดอุบัติเหตุก่อนถึงจะกลับมาตรวจสอบ