บ้านหลายหลังสร้างทางเดินให้แคบเพื่อประหยัดพื้นที่ตอนที่เจ้าของบ้านยังอายุน้อยและแข็งแรง เมื่อเวลาผ่านไป ความกว้างที่เคยเพียงพอกลับไม่พอสำหรับผู้ที่ต้องใช้ไม้เท้าหรือเดินโดยต้องการพื้นที่ทรงตัวมากขึ้น ยิ่งถ้ามีเฟอร์นิเจอร์วางเพิ่มภายหลัง เช่น ตู้เก็บของหรือชั้นวางรองเท้า ก็ยิ่งทำให้ทางเดินแคบลงไปอีก

แสงสว่างในทางเดินหลายบ้านออกแบบมาให้พอมองเห็นในสายตาของคนวัยหนุ่มสาว แต่ไม่เพียงพอสำหรับผู้ที่มีสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ที่ต้องการแสงมากกว่าเดิมในการมองเห็นรายละเอียดพื้นชัดเจน

เมื่ออายุมากขึ้น ภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia ทำให้แรงยกเท้าลดลง เดินสะดุดสิ่งกีดขวางเล็ก ๆ ได้ง่ายขึ้นกว่าเดิม ขณะเดียวกันผู้ที่มีความดันโลหิตต่ำเมื่อเปลี่ยนท่าหรือ orthostatic hypotension มักเวียนหัวช่วงลุกเดินทันที โดยเฉพาะตอนกลางคืนที่เพิ่งตื่นจากการนอน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ต้องเดินในทางเดินที่มืดและร่างกายยังไม่ตื่นตัวเต็มที่

การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือภาวะ polypharmacy ก็มีผลไม่น้อย ยาบางกลุ่ม เช่น ยานอนหลับหรือยาลดความดัน อาจทำให้ง่วงซึมหรือเวียนหัวเวลาลุกเดินตอนกลางคืนโดยที่ครอบครัวไม่ทันเชื่อมโยงกับการเดินที่เปลี่ยนไป

สัญญาณแรกที่มักถูกมองข้ามคือการเดินอ้อมหลีกเลี่ยงบางเส้นทาง เช่น เลือกเดินอ้อมผ่านห้องอื่นแทนที่จะเดินทางตรงที่สั้นกว่าแต่แคบกว่า ซึ่งอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความเคยชินส่วนตัว ทั้งที่จริงเป็นการหลีกเลี่ยงจุดที่รู้สึกไม่มั่นใจ

อีกสัญญาณคือการลุกไปห้องน้ำตอนกลางคืนน้อยลงผิดปกติโดยไม่มีเหตุผลด้านสุขภาพอื่น ซึ่งอาจเป็นเพราะผู้สูงอายุพยายามอดกลั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการเดินในทางเดินมืดตอนกลางคืน พฤติกรรมนี้อาจนำไปสู่ปัญหาสุขภาพอื่นตามมาหากไม่ได้รับการแก้ไขที่ต้นเหตุ

หากผู้สูงอายุมีภาวะเปราะบางหรือ frailty ร่วมกับปัญหาทางเดินที่ยังไม่ได้แก้ไข ความเสี่ยงจะสูงกว่าคนทั่วไปมาก เพราะการหกล้มในบ้านแม้เพียงครั้งเดียวอาจนำไปสู่การนอนติดเตียงเป็นเวลานานและกระทบความสามารถในการทำกิจวัตรพื้นฐานหรือ ADL อย่างถาวร

ครอบครัวควรสังเกตว่าปัญหาทางเดินเริ่มลามไปกระทบกิจวัตรอื่นหรือไม่ เช่น อดกลั้นปัสสาวะจนกระทบสุขภาพไต หรือลดการดื่มน้ำจนเสี่ยงภาวะขาดน้ำ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าปัญหาไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องบ้านอีกต่อไป