ทางเดินที่ใช้ทุกวันหลายรอบมักถูกมองว่าปลอดภัยเพราะคุ้นเคย แต่ความคุ้นเคยนี้เองที่ทำให้ผู้สูงอายุเดินโดยไม่จ้องมองพื้นตลอดเวลา หากมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เช่น มีของวางใหม่หรือพรมขยับตำแหน่ง ความเสี่ยงสะดุดจึงเพิ่มขึ้นกว่าจุดที่เดินไม่บ่อย

ผู้สูงอายุที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia มักเดินโดยยกเท้าไม่สูงเท่าเดิม ทำให้สะดุดสิ่งกีดขวางเล็ก ๆ ที่คนวัยหนุ่มสาวก้าวข้ามได้โดยไม่รู้ตัว เช่น ธรณีประตูห้องภายใน สายไฟ หรือขอบพรม

ทางเดินที่แคบเกินไปทำให้ผู้สูงอายุต้องเดินชิดผนังหรือเฟอร์นิเจอร์ ซึ่งลดพื้นที่สำหรับปรับสมดุลหากเสียหลัก โดยเฉพาะผู้ที่ใช้ไม้เท้าหรือดูเหมือนจะต้องใช้อุปกรณ์ช่วยเดินในอนาคต ทางเดินที่กว้างพอควรมีพื้นที่เหลือด้านข้างสำหรับยื่นมือจับผนังหรือเฟอร์นิเจอร์ได้ทันทีหากรู้สึกเซ

เฟอร์นิเจอร์ที่วางล้ำเข้ามาในทางเดิน เช่น ตู้หรือโต๊ะข้าง มักถูกมองว่าไม่เป็นปัญหาเพราะอยู่ตรงนั้นมานาน แต่หากมุมของเฟอร์นิเจอร์ยื่นเข้ามาในเส้นทางเดินจริง ก็เพิ่มความเสี่ยงชนหรือสะดุดได้เช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุเดินในที่แสงน้อย

เส้นทางจากห้องนอนไปห้องน้ำตอนกลางคืนเป็นจุดเสี่ยงสูงเพราะแสงน้อยและร่างกายเพิ่งตื่นจากการนอน ผู้ที่มีความดันโลหิตต่ำเมื่อเปลี่ยนท่าหรือ orthostatic hypotension มักเวียนหัวช่วงลุกจากเตียงทันที ซึ่งหากเกิดพร้อมกับการเดินในที่มืดจะเพิ่มความเสี่ยงหกล้มมากกว่าปกติ

สายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ทำให้มองเห็นรายละเอียดพื้นในที่แสงน้อยได้ไม่ชัดเท่าเดิม การเปิดไฟหลักทั้งดวงตอนกลางคืนอาจทำให้ตื่นเต็มที่และนอนหลับยากขึ้น จึงควรใช้ไฟดวงเล็กที่ให้แสงนวลพอมองเห็นทางเดินโดยไม่ต้องเปิดไฟสว่างจ้าทั้งห้อง

ทางเดินในบ้านที่ปลอดภัยไม่ใช่แค่เรื่องป้องกันหกล้ม แต่ยังเกี่ยวข้องกับความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันหรือ ADL ของผู้สูงอายุโดยตรง หากทางเดินไปห้องน้ำหรือห้องครัวไม่ปลอดภัย ผู้สูงอายุอาจเริ่มจำกัดกิจกรรมพื้นฐานของตัวเองโดยไม่รู้ตัว เช่น ลดการดื่มน้ำเพื่อไม่ต้องเข้าห้องน้ำบ่อย ซึ่งอาจส่งผลเสียต่อสุขภาพในระยะยาว

การจัดทางเดินให้ปลอดภัยจึงเป็นการดูแลทั้งความปลอดภัยทางกายและคุณภาพชีวิตในภาพรวม ไม่ใช่การป้องกันอุบัติเหตุเพียงอย่างเดียว