เมื่ออายุมากขึ้น มวลกล้ามเนื้อโดยเฉพาะที่ขาลดลงตามธรรมชาติ ภาวะนี้เรียกว่า sarcopenia ทำให้แรงยกเท้าขณะก้าวเดินลดลง เท้าจึงยกได้ไม่สูงพอที่จะข้ามจุดต่างระดับเล็ก ๆ ได้อย่างปลอดภัยเหมือนเดิม นอกจากนี้ระบบทรงตัวในหูชั้นในและการตอบสนองของสมองต่อการเสียสมดุลก็ทำงานช้าลง ทำให้เมื่อสะดุดแล้วมีเวลาแก้ไขการทรงตัวน้อยกว่าคนหนุ่มสาว

ด้านสายตา ภาวะสายตายาวตามวัย (presbyopia) และการปรับตัวต่อแสงมืด-สว่าง (dark adaptation) ที่ช้าลง ทำให้การกะระยะความสูงของพื้นต่างระดับคลาดเคลื่อนได้ง่ายขึ้น โดยเฉพาะในที่แสงน้อยหรือช่วงเปลี่ยนจากห้องสว่างไปห้องมืด

หลายครอบครัวเข้าใจผิดว่าผู้สูงอายุที่อยู่บ้านหลังเดิมมานานหลายสิบปีจะ 'คุ้นเคย' กับจุดต่างระดับจนไม่มีปัญหา แต่ในความเป็นจริง ความเสี่ยงไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคุ้นเคยกับพื้นที่ แต่ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายปัจจุบัน ณ ขณะนั้น หากกล้ามเนื้อขาอ่อนแรงลงกว่าเดิม การเดินผ่านจุดเดิมที่เคยผ่านได้สบายอาจกลายเป็นความเสี่ยงใหม่โดยที่ผู้สูงอายุเองก็ไม่ทันรู้ตัว

ครอบครัวสามารถสังเกตสัญญาณเตือนที่บ่งบอกว่าความเสี่ยงจากพื้นต่างระดับเพิ่มขึ้นได้จากพฤติกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มักถูกมองข้ามในชีวิตประจำวัน เพราะเปลี่ยนแปลงทีละน้อยจนครอบครัวที่อยู่ด้วยกันทุกวันอาจไม่ทันสังเกต

บางครั้งผู้สูงอายุอาจเดินไม่มั่นคงชั่วคราว เช่น หลังตื่นนอนใหม่ ๆ หรือหลังนั่งนาน ๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการไหลเวียนเลือดที่ปรับตัวช้าเมื่อเปลี่ยนท่าทางกะทันหัน อาการแบบนี้มักดีขึ้นเองภายในไม่กี่นาที แต่หากพบว่าความไม่มั่นคงเกิดขึ้นตลอดเวลาไม่ว่าจะช่วงไหนของวัน หรือแย่ลงเรื่อย ๆ ในช่วงหลายสัปดาห์ ควรถือว่าเป็นสัญญาณที่ต้องพบผู้เชี่ยวชาญเพื่อประเมินอย่างละเอียดมากกว่าปล่อยไว้เฉย ๆ

ผู้สูงอายุจำนวนมากใช้ยาหลายชนิด หรือภาวะ polypharmacy ซึ่งบางกลุ่มยา เช่น ยาลดความดันหรือยานอนหลับ อาจส่งผลให้เวียนศีรษะหรือง่วงซึมได้ หากพบว่าความไม่มั่นคงเริ่มขึ้นพร้อมกับการเริ่มยาใหม่หรือปรับขนาดยา ควรแจ้งแพทย์หรือเภสัชกรเพื่อทบทวนรายการยาทั้งหมด แทนที่จะสรุปเองว่าเป็นเรื่องของพื้นบ้านเพียงอย่างเดียว การพิจารณาปัจจัยด้านยาควบคู่กับปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมจะช่วยให้ประเมินความเสี่ยงได้ครบถ้วนกว่า