ร่างกายที่เพิ่งผ่านการป่วยหนักหรือผ่าตัดมักอ่อนแรงชั่วคราวและทรงตัวได้ไม่มั่นคงเท่าช่วงก่อนป่วย แม้ท่านจะเคยเดินคล่องแคล่วมาก่อนก็ตาม ความเสี่ยงนี้จึงไม่ใช่ความเสี่ยงระยะยาวถาวร แต่เป็นความเสี่ยงเฉพาะช่วงที่ร่างกายกำลังฟื้นตัว ครอบครัวจึงควรเทียบความเสี่ยงกับสภาพร่างกายปัจจุบัน ไม่ใช่เทียบกับความสามารถเดิมก่อนป่วย

จุดที่ทำให้พลาดบ่อยคือสิ่งแวดล้อมในบ้านที่เคยใช้ได้ดีตอนร่างกายแข็งแรง เช่น ทางเดินแคบหรือธรณีประตูเล็กน้อย อาจกลายเป็นจุดเสี่ยงในช่วงพักฟื้นเพราะตอนนี้ท่านทรงตัวได้ไม่มั่นคงเท่าเดิมและต้องใช้แรงพยุงตัวมากขึ้นในทุกก้าว

การนอนติดเตียงหรือเคลื่อนไหวน้อยลงต่อเนื่องหลายวันทำให้ระบบควบคุมความดันโลหิตของร่างกายปรับตัวได้ช้าลง เมื่อลุกยืนกะทันหันจากท่านอนหรือนั่ง เลือดอาจไปเลี้ยงสมองไม่ทันจนเกิดอาการหน้ามืดหรือวูบ ซึ่งเป็นสาเหตุการหกล้มที่พบบ่อยเป็นพิเศษในช่วงพักฟื้น ต่างจากการหกล้มจากการสะดุดหรือลื่นทั่วไป

การฝึกให้ลุกเป็นขั้นตอนช้า ๆ และมีคนอยู่ใกล้ ๆ ในช่วงแรกที่ลุกยืนแต่ละครั้ง ช่วยลดความเสี่ยงจากสาเหตุนี้ได้มาก โดยเฉพาะในสัปดาห์แรกของการพักฟื้นที่ความเสี่ยงนี้มักสูงที่สุด

ยาแก้ปวด ยานอนหลับ หรือยาบางชนิดที่เพิ่งเริ่มใช้ระหว่างพักฟื้น อาจมีผลข้างเคียงทำให้ง่วงซึมหรือมึนงงมากกว่าปกติ ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงหกล้มได้โดยที่ครอบครัวอาจไม่ทันเชื่อมโยงอาการเหล่านี้กับยาที่เพิ่งเริ่มใช้ เพราะมักคิดว่าเป็นความเหนื่อยล้าจากการพักฟื้นตามปกติ

การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันในช่วงนี้ก็เพิ่มความเสี่ยงปฏิกิริยาระหว่างยาที่อาจส่งผลต่อการทรงตัว ครอบครัวจึงควรสังเกตว่าความง่วงซึมหรือมึนงงเริ่มขึ้นหลังเริ่มยาชนิดใหม่หรือไม่ และนำข้อมูลนี้ไปปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกร

แม้การช่วยพยุงในระยะแรกจะจำเป็น แต่หากช่วยพยุงเต็มที่ต่อเนื่องนานเกินไปโดยไม่ให้ท่านฝึกทรงตัวด้วยตัวเองบางส่วน อาจทำให้กล้ามเนื้อขาและการทรงตัวไม่ได้รับการฟื้นฟูอย่างเต็มที่ ซึ่งอาจเพิ่มความเสี่ยงหกล้มในระยะยาวเมื่อต้องเริ่มทำกิจกรรมด้วยตัวเองมากขึ้น

การหาจุดสมดุลระหว่างความปลอดภัยในระยะสั้นกับการฟื้นฟูความแข็งแรงในระยะยาว จึงเป็นเรื่องที่ควรปรึกษานักกายภาพบำบัดเพื่อวางแผนที่เหมาะสมกับแต่ละช่วงของการพักฟื้น