การตรวจบ้านที่ได้ผลจริงไม่ได้เริ่มจากการไล่ดูทีละห้องแล้วซื้ออุปกรณ์ป้องกันเข้าไปเติม แต่เริ่มจากการนึกถึงกิจวัตรประจำวัน หรือ ADL (กิจกรรมพื้นฐานที่ทำทุกวัน เช่น ลุกจากเตียง เดินไปห้องน้ำ อาบน้ำ แต่งตัว) ว่าผู้สูงอายุในบ้านเดินเส้นทางไหนบ่อยที่สุด แล้วตามไปดูว่าตลอดเส้นทางนั้นมีจุดเสี่ยงอะไรบ้าง

เส้นทางที่ควรตรวจในเกือบทุกบ้านคือ เตียงไปห้องน้ำ ที่นั่งประจำไปทางเข้าออกบ้าน ครัวไปโต๊ะอาหาร และจุดขึ้นลงบันไดถ้าบ้านมีหลายชั้น แต่ละเส้นทางมีความเสี่ยงต่างกันตามเวลาของวันและกิจกรรมที่ทำระหว่างเดิน

หลายครอบครัวเดินตรวจบ้านแล้วไม่พบปัญหา เพราะสายตาของคนวัยทำงานยังมองเห็นความต่างระดับพื้น แสงสลัว หรือลวดลายพื้นกระเบื้องได้ชัดกว่าที่ผู้สูงอายุมองเห็นจริง ภาวะสายตายาวตามวัย หรือ presbyopia ทำให้การมองใกล้และปรับโฟกัสระยะสั้นทำได้ช้าลง ส่วนภาวะการได้ยินเสื่อมตามวัย หรือ presbycusis ทำให้ได้ยินเสียงเตือนหรือเสียงคนเรียกจากอีกห้องไม่ชัด

จุดที่ดูเหมือนไม่เป็นอะไรในสายตาลูกหลาน เช่น พื้นเงาสะท้อนแสง พรมเช็ดเท้าไม่มีซับกันลื่น ธรณีประตูสูงไม่กี่เซนติเมตร หรือสายชาร์จที่พาดผ่านทางเดิน ล้วนเป็นจุดเสี่ยงจริงเมื่อมองผ่านสายตาและการทรงตัวของผู้สูงอายุ

อุบัติเหตุจำนวนมากเกิดตอนกลางคืนเมื่อผู้สูงอายุตื่นมาเข้าห้องน้ำ เพราะนอกจากแสงน้อยและง่วงยังไม่ตื่นเต็มที่แล้ว ร่างกายอาจมีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension คือความดันโลหิตลดลงชั่วคราวเมื่อลุกจากท่านอนหรือนั่งเร็วเกินไป ทำให้หน้ามืดวูบและเสียการทรงตัวในช่วงไม่กี่วินาทีแรกหลังลุก

ความรีบเพราะกลั้นปัสสาวะไม่ไหวยิ่งซ้ำเติมความเสี่ยง เพราะทำให้ข้ามขั้นตอนลุกช้า ๆ ที่ควรทำ การจัดให้มีไฟทางเดินหรือไฟเซนเซอร์ที่สว่างพอดี ไม่จ้าเกินจนแสบตา และเส้นทางที่ไม่ต้องอ้อมของหรือเฟอร์นิเจอร์ จึงช่วยลดความเสี่ยงช่วงเวลานี้ได้มาก

ภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย หรือ sarcopenia ทำให้แรงบีบมือและแรงขาลดลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป ส่งผลต่อการจับราวบันได การลุกจากเก้าอี้เตี้ย หรือการพยุงตัวเวลาก้าวเข้าออกอ่างอาบน้ำ เก้าอี้และเตียงที่เคยพอดีตอนอายุน้อยกว่าอาจเตี้ยเกินไปเมื่อแรงขาลดลง ทำให้ต้องออกแรงมากผิดปกติทุกครั้งที่ลุกนั่ง

นักกายภาพบำบัดมีเครื่องมือประเมินที่เรียกว่า Timed Up and Go คือให้ลุกจากเก้าอี้ เดินสามเมตร แล้วเดินกลับมานั่ง เพื่อดูความเร็วและความมั่นคงในการเคลื่อนไหว ครอบครัวไม่จำเป็นต้องทำแบบทดสอบนี้เอง แต่การสังเกตว่าลุกนั่งช้าลงหรือต้องใช้มือทั้งสองข้างดันตัวขึ้นมากกว่าเดิม เป็นสัญญาณที่ควรบอกแพทย์หรือนักกายภาพบำบัดเมื่อไปพบ