สายตาของผู้สูงอายุมีการเปลี่ยนแปลงตามวัยหลายอย่าง ทั้งภาวะสายตายาว (presbyopia) และการปรับตัวต่อความมืด-สว่าง (dark adaptation) ที่ช้าลงกว่าคนหนุ่มสาวหลายเท่า เมื่อเดินจากในบ้านที่มีแสงสว่างออกไปยังบริเวณนอกบ้านที่มืดกว่า สายตาต้องใช้เวลาปรับตัวนานกว่าจะมองเห็นชัดเจน ในช่วงเวลานั้นเองที่ความเสี่ยงสะดุดหรือหกล้มเพิ่มสูงขึ้น

นอกจากนี้พื้นที่นอกบ้านมักมีตัวแปรเพิ่มเติมที่พื้นในบ้านไม่มี เช่น พื้นเปียกจากน้ำค้างหรือฝน รากไม้ กระถางต้นไม้ หรือสายยางรดน้ำที่วางทิ้งไว้ ซึ่งล้วนเป็นจุดเสี่ยงที่ต้องอาศัยแสงสว่างเพียงพอในการมองเห็น

การขาดแสงสว่างที่เพียงพอยังส่งผลต่อความมั่นใจในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุด้วย เมื่อรู้สึกไม่มั่นใจที่จะออกไปนอกบ้านตอนมืด บางคนเลือกที่จะงดกิจกรรมที่เคยทำเป็นประจำไปเลย ซึ่งส่งผลกระทบต่อทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจในระยะยาว

บ้านไทยจำนวนมากติดไฟดวงเดียวไว้ที่หน้าประตูบ้านเท่านั้น โดยมองข้ามจุดอื่นที่ผู้สูงอายุต้องเดินผ่านเช่นกัน

ควรเลือกไฟที่ให้แสงนวลไม่จ้าจนตาพร่า และหลีกเลี่ยงการติดไฟในตำแหน่งที่ส่องเข้าตาโดยตรงขณะเดิน เพราะแสงจ้าเกินไปอาจทำให้เกิดแสงสะท้อน (glare) ซึ่งบดบังการมองเห็นพื้นได้เช่นกัน ควรติดไฟในระดับที่ส่องลงพื้นเป็นหลัก เช่น ไฟติดผนังระดับเอวหรือไฟส่องพื้นทางเดิน

การติดไฟเซนเซอร์หนึ่งจุดที่ทางเข้าหลักมักใช้งบประมาณตั้งแต่หลักร้อยถึงหลักพันบาทขึ้นอยู่กับคุณภาพและยี่ห้อ ในขณะที่ไฟนำทางระดับต่ำตลอดเส้นทางอาจรวมค่าใช้จ่ายหลักพันถึงหลักหมื่นบาทหากเดินสายไฟใหม่ทั้งหมด ครอบครัวที่มีงบจำกัดสามารถเริ่มจากจุดเสี่ยงสูงสุดก่อนแล้วค่อยขยายในภายหลัง ไม่จำเป็นต้องลงทุนครบทุกจุดในครั้งเดียว