ข้อผิดพลาดแรกคือเลือกรถเข็นตามที่มีคนแนะนำหรือราคาถูกที่สุด โดยไม่วัดสัดส่วนตัวผู้สูงอายุจริง ทำให้เบาะแคบหรือกว้างเกินไป ที่วางแขนสูงหรือต่ำผิดระดับ ส่งผลต่อท่านั่งและความเสี่ยงแผลกดทับในระยะยาว

ข้อผิดพลาดที่สองคือปล่อยให้ผู้สูงอายุนั่งท่าเดิมต่อเนื่องหลายชั่วโมงโดยไม่เปลี่ยนท่าหรือยกตัวลดแรงกด ซึ่งเป็นสาเหตุหลักของแผลกดทับที่ป้องกันได้ง่ายที่สุดแต่ถูกมองข้ามบ่อยที่สุด

ข้อผิดพลาดที่สามคือไม่ตรวจสภาพรถเข็นก่อนใช้งาน ปล่อยให้เบรกหลวมหรือล้อโยกคลอนโดยไม่รู้ตัว จนเกิดอุบัติเหตุในจังหวะที่คาดไม่ถึง

ข้อผิดพลาดที่สี่คือดึงแขนหรือรักแร้ผู้สูงอายุแรงๆ เวลาช่วยลุกยืน แทนที่จะให้เวลาปรับความดันก่อนลุกและพยุงตามหลักที่ถูกต้อง ซึ่งเสี่ยงทั้งข้อไหล่หลุดและอาการหน้ามืดจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือไม่ปรับสภาพบ้านให้รองรับรถเข็น เช่น ธรณีประตูสูง ทางเดินแคบ หรือพื้นต่างระดับ ทำให้ผู้สูงอายุติดอยู่ในบางห้องและต้องพึ่งพาคนอื่นมากกว่าที่จำเป็น

ข้อผิดพลาดที่หกคือตัดสินใจแทนผู้สูงอายุทุกเรื่องโดยไม่ถามความเห็น ตั้งแต่จะนั่งตรงไหน ทำกิจกรรมอะไร ไปจนถึงจะออกไปไหน ซึ่งบั่นทอนความรู้สึกมีคุณค่าในตัวเองของผู้สูงอายุอย่างต่อเนื่อง

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือมองว่าการนั่งรถเข็นคือจุดสิ้นสุดของการเคลื่อนไหว จึงหยุดพาผู้สูงอายุขยับข้อต่อหรือฝึกยืนพยุงไปเลย ทั้งที่การชะลอมวลกล้ามเนื้อน้อยยังทำได้แม้ต้องใช้รถเข็นเป็นหลัก

ข้อผิดพลาดแต่ละข้อดูเหมือนไม่ร้ายแรงเมื่อเกิดขึ้นครั้งเดียว แต่เมื่อเกิดซ้ำทุกวันต่อเนื่องหลายเดือน ผลกระทบจะสะสม เช่น การนั่งท่าเดิมนานเกินไปเพียงไม่กี่ครั้งอาจไม่เป็นไร แต่หากเกิดขึ้นทุกวันเป็นเดือน ความเสี่ยงแผลกดทับจะเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

ครอบครัวที่มีผู้ดูแลหลายคนสลับกันมักเผชิญปัญหานี้มากกว่าครอบครัวที่มีผู้ดูแลหลักคนเดียว เพราะแต่ละคนอาจมีมาตรฐานการดูแลต่างกัน คนหนึ่งอาจตั้งเตือนเปลี่ยนท่าทุก 15 นาที ขณะที่อีกคนปล่อยนานถึงชั่วโมง จึงควรมีรายการตรวจสอบที่ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรติดไว้ให้ทุกคนทำตามมาตรฐานเดียวกัน

การทบทวนวิธีดูแลร่วมกันเป็นระยะ เช่น ทุกเดือน ช่วยให้ครอบครัวจับข้อผิดพลาดที่กลายเป็นความเคยชินได้ทัน ก่อนที่จะสะสมจนกลายเป็นปัญหาสุขภาพที่แก้ไขยากขึ้น