อัตราส่วน 1:12 มาจากแนวทางออกแบบเพื่อการเข้าถึงที่ใช้กันในหลายประเทศ หลักการคือทุกความสูง 1 หน่วยที่ต้องขึ้น ทางลาดควรมีความยาวอย่างน้อย 12 เท่าของความสูงนั้น เพื่อให้ความชันไม่เกินประมาณ 4.8 องศา ซึ่งเป็นระดับที่คนส่วนใหญ่ที่เข็นรถเข็นเองยังพอออกแรงไหวโดยไม่เสี่ยงไถลถอยหลัง แต่ตัวเลขนี้ยังไม่มีมาตรฐานไทยฉบับเดียวที่บังคับใช้กับบ้านพักอาศัยทั่วไป จึงควรใช้เป็นจุดเริ่มต้นที่ปลอดภัย แล้วประเมินร่วมกับความสามารถจริงของผู้ใช้อีกชั้นหนึ่ง

ความชันที่ปลอดภัยสำหรับคนหนึ่งอาจไม่ปลอดภัยสำหรับอีกคน เพราะเกี่ยวข้องกับกำลังแขนที่ลดลงตามวัยจากภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย หรือ sarcopenia และความเสี่ยงหน้ามืดจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension ที่พบบ่อยขึ้นเมื่อผู้สูงอายุต้องออกแรงเข็นตัวเองขึ้นทางชัน หากผู้สูงอายุเข็นเองเป็นหลัก ควรเลือกความชันที่เบากว่า 1:12 หากมีผู้ดูแลช่วยเข็นตลอดและระยะทางสั้นมาก อาจยอมรับความชันที่มากกว่าเล็กน้อยได้ แต่ต้องประเมินร่วมกับผู้เชี่ยวชาญก่อนเสมอ

ก่อนคำนวณ ต้องวัดความสูงจากพื้นระดับล่างจนถึงระดับพื้นด้านบนให้แม่นยำ รวมถึงความสูงของธรณีประตูที่มักถูกลืมวัดแยกต่างหาก เพราะธรณีประตูที่สูงเพียงไม่กี่เซนติเมตรก็ทำให้ความยาวทางลาดที่ต้องใช้เปลี่ยนไปมาก เมื่อได้ความสูงแล้วให้คูณด้วย 12 เพื่อประมาณความยาวทางลาดขั้นต่ำ เช่น สูง 20 เซนติเมตร ต้องการความยาวประมาณ 240 เซนติเมตร

บ้านทาวน์เฮาส์หรือบ้านที่มีพื้นที่หน้าบ้านจำกัดมักไม่มีระยะยาวพอสำหรับทางลาดตรงเส้นเดียว ในกรณีนี้สามารถออกแบบทางลาดแบบหักมุมหรือรูปตัวแอลที่มีจุดพักราบตรงกลางแทนได้ จุดพักราบควรมีขนาดกว้างพอให้รถเข็นหมุนตัวได้เต็มวง และปลายบนกับปลายล่างของทางลาดต้องมีพื้นที่ราบก่อนถึงประตูหรือถนน เพื่อให้ผู้ใช้ตั้งหลักได้ก่อนเปิดประตูหรือเข็นออกสู่ถนน

ความกว้างของทางลาดควรกว้างกว่าตัวรถเข็นจริงที่ใช้อย่างชัดเจน ไม่ใช่วัดพอดีตัว เพราะต้องเผื่อระยะสำหรับมือที่จับล้อหรือที่วางแขนที่ยื่นออกมา และเผื่อระยะเซฟตี้หากรถเข็นเบี่ยงออกจากแนวกลางเล็กน้อย บ้านที่มีงบจำกัดควรวัดรถเข็นจริงก่อนกำหนดความกว้าง แทนการเดาจากขนาดมาตรฐานทั่วไป

เรื่องพื้นผิวสำคัญไม่แพ้ความชัน โดยเฉพาะทางลาดกลางแจ้งที่โดนฝนบ่อยในสภาพอากาศไทย ควรเลือกผิวคอนกรีตแบบขัดหยาบหรือปูแผ่นยางกันลื่นแทนกระเบื้องผิวเรียบ และควรออกแบบให้มีความลาดเอียงเล็กน้อยด้านข้างเพื่อระบายน้ำ ไม่ให้น้ำขังจนลื่นเป็นแอ่ง ส่วนวัสดุอย่างไม้ควรระวังเรื่องเชื้อราและการผุจากความชื้นสะสม หากเลือกใช้ทางลาดอะลูมิเนียมสำเร็จรูปควรตรวจสนิมและผิวกันลื่นเป็นระยะ

ราวจับสองข้างที่ความสูงจับถนัดช่วยให้ผู้สูงอายุที่ยังพอเดินได้พยุงตัวได้เมื่อขึ้นลงทางลาดด้วยตัวเอง หรือช่วยให้ผู้ดูแลมีจุดยึดเวลาต้องพยุงรถเข็นในจังหวะที่เสียหลัก ทางลาดที่มีแต่ราวจับข้างเดียวมักไม่พอสำหรับผู้ที่ต้องพยุงตัวสองข้าง และควรมีขอบกันไถลด้านข้างทางลาดเพื่อป้องกันล้อรถเข็นหลุดออกนอกขอบ

ทางลาดที่ยาวควรมีจุดพักราบเป็นระยะ เพราะการเข็นขึ้นทางชันต่อเนื่องนานทำให้เหนื่อยหอบและเพิ่มความเสี่ยงหน้ามืดจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าโดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่มีโรคหัวใจหรือหลอดเลือดร่วมด้วย จุดพักช่วยให้หยุดตั้งหลักได้กลางทางแทนต้องฝืนเข็นจนสุดทางเดียว