รถเข็นที่กว้างเกินไปทำให้ผู้สูงอายุต้องเอียงตัวหาที่พักแขนจนท่านั่งไม่สมดุล ส่วนรถเข็นที่แคบเกินไปอาจกดทับสะโพกจนเกิดรอยแดง ความสูงของที่พักเท้าก็สำคัญไม่แพ้กัน หากสูงเกินไปจะทำให้เข่ายกสูงกว่าสะโพกและเพิ่มแรงกดที่ก้นกบ ซึ่งเป็นตำแหน่งเสี่ยงแผลกดทับอันดับต้น ๆ

ครอบครัวจำนวนมากใช้รถเข็นที่ยืมหรือซื้อต่อมาโดยไม่ได้ปรับขนาดให้เข้ากับตัวผู้สูงอายุ ทั้งที่การปรับความสูงที่พักเท้าและตำแหน่งเบาะเป็นเรื่องที่ทำได้โดยไม่ต้องซื้อรถเข็นใหม่ทั้งคัน

จุดที่มักเกิดอุบัติเหตุคือช่วงเปลี่ยนจากรถเข็นไปเตียงหรือเก้าอี้ หากลืมล็อกเบรกแม้เพียงไม่กี่วินาที รถเข็นอาจไถลออกขณะผู้สูงอายุกำลังลงน้ำหนักบางส่วน ทำให้เสียหลักและหกล้มได้ทันที การล็อกเบรกจึงควรเป็นขั้นตอนอัตโนมัติทุกครั้งที่จะมีการขยับตัวเข้าออก ไม่ใช่เฉพาะตอนจอดทิ้งไว้นาน

อีกจุดที่มักมองข้ามคือที่พักเท้าที่ยังไม่ได้ยกขึ้นก่อนผู้สูงอายุลุกยืน ซึ่งอาจทำให้สะดุดหรือเสียหลักขณะก้าวขาแรก

แผลกดทับเกิดจากแรงกดต่อเนื่องที่จุดเดิมนานเกินไป โดยเฉพาะบริเวณก้นกบ สะโพก และส้นเท้าที่วางบนที่พักเท้า ผู้สูงอายุที่นั่งรถเข็นนานหลายชั่วโมงต่อวันควรได้รับการช่วยขยับท่าหรือลุกยืนเป็นระยะ แม้ยังไม่มีอาการเจ็บชัดเจน เพราะระยะแรกของแผลกดทับอาจเป็นเพียงรอยแดงที่ไม่จางหายภายในสิบกว่านาทีหลังขยับท่า ซึ่งเป็นสัญญาณที่ต้องให้ความสำคัญ ไม่ใช่รอจนเป็นแผลเปิดจึงเริ่มดูแล

ผู้สูงอายุที่มีความรู้สึกที่ผิวหนังลดลงจากเบาหวานหรือปัญหาระบบประสาท อาจไม่รู้สึกเจ็บแม้เกิดแรงกดนานผิดปกติ ทำให้ผู้ดูแลต้องเป็นฝ่ายสังเกตผิวหนังแทน

หลายครอบครัวใช้รถเข็นตลอดเวลาแม้ในบ้านที่ระยะทางสั้น ด้วยความหวังดีที่อยากป้องกันการหกล้ม แต่การไม่ได้ขยับขาเดินเลยเป็นเวลานาน อาจทำให้กล้ามเนื้อขาลีบเร็วขึ้นและกำลังขาลดลงเร็วกว่าที่ควร หรือที่เรียกว่าภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย (sarcopenia) ซึ่งย้อนกลับมาทำให้เสี่ยงหกล้มมากขึ้นในระยะยาวเมื่อต้องลุกเดินจริง

การประเมินว่าควรใช้รถเข็นมากหรือน้อยแค่ไหน ควรมองที่ความสามารถทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน หรือ ADL เช่น การลุกจากเตียง เดินไปห้องน้ำ และแต่งตัว ว่ายังทำได้เองในระยะไหนบ้าง แนวทางที่สมดุลกว่าคือใช้รถเข็นสำหรับระยะไกลหรือช่วงที่เหนื่อยง่าย และยังให้ผู้สูงอายุเดินหรือลุกยืนในระยะสั้นที่ปลอดภัยตามคำแนะนำของแพทย์หรือนักกายภาพบำบัด เพื่อรักษาความสามารถที่ยังเหลืออยู่ให้นานที่สุด