การตั้งเตือนแก้ปัญหาเรื่อง “ลืมเวลา” ได้ดี แต่ไม่ได้แก้ปัญหาอื่นที่พบพอ ๆ กัน เช่น หยิบผิดเม็ดเพราะหน้าตาคล้ายกัน กินซ้ำเพราะจำไม่ได้ว่ากินไปแล้วหรือยัง หรือลืมว่ายาบางตัวต้องกินพร้อมอาหารขณะที่บางตัวต้องกินตอนท้องว่าง สาเหตุหนึ่งที่ทำให้การบริหารยาซับซ้อนขึ้นคือการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy ซึ่งพบบ่อยในผู้สูงอายุที่มีโรคประจำตัวหลายโรคและพบแพทย์หลายคนในหลายโรงพยาบาล ยิ่งจำนวนยามาก ยิ่งต้องมีระบบที่ตรวจสอบได้มากกว่าเสียงเตือนอย่างเดียว

อีกจุดที่ครอบครัวมักมองข้ามคือ prescribing cascade หรือสถานการณ์ที่อาการข้างเคียงของยาตัวหนึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาการป่วยใหม่ แล้วได้รับยาอีกตัวมารักษาอาการนั้นซ้อนเข้าไปอีก ระบบเตือนที่ดีจึงควรมาพร้อมรายการยาที่เป็นปัจจุบันเสมอ ไม่ใช่แค่เสียงเตือนโดยไม่มีข้อมูลรองรับ

ความสามารถในการจัดการยาเองจัดอยู่ใน IADL หรือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐาน เช่น การใช้โทรศัพท์ จัดการเงิน และเดินทาง หากผู้สูงอายุยังทำกิจวัตรกลุ่มนี้ได้เอง แอปตั้งเตือนบนมือถือที่ปรับตัวอักษรใหญ่และเสียงเตือนชัดเจนมักเพียงพอ แต่ถ้าเริ่มสับสนกับเมนูซับซ้อน การเปลี่ยนไปใช้อุปกรณ์ที่ยุ่งยากกว่ายิ่งเพิ่มความเสี่ยงให้ลืมมากขึ้น ไม่ใช่ลดลง

สองปัจจัยทางร่างกายที่ควรพิจารณาคือสายตายาวตามวัย หรือ presbyopia ที่ทำให้อ่านตัวหนังสือขนาดเล็กได้ยากขึ้น และการได้ยินเสื่อมตามวัย หรือ presbycusis ที่ทำให้เสียงแหลมหรือเสียงเบาได้ยินไม่ชัด การเลือกอุปกรณ์จึงควรทดลองจริงกับผู้สูงอายุคนนั้น ไม่ใช่เลือกจากรีวิวหรือความนิยมทั่วไป

ครอบครัวจำนวนมากตั้งระบบเตือนไว้เพียงวิธีเดียวแล้ววางใจว่าเพียงพอ แต่ในชีวิตจริงมีวันที่ผู้ดูแลหลักไม่อยู่บ้าน แบตเตอรี่โทรศัพท์หมด หรืออินเทอร์เน็ตมีปัญหาจนแอปแจ้งเตือนไม่ทำงาน หากไม่มีระบบสำรอง ผู้สูงอายุอาจพลาดยาในวันที่จำเป็นต้องกินต่อเนื่องที่สุด วิธีที่ช่วยได้จริงคือมีรายการยาแบบเขียนไว้ในจุดที่มองเห็นง่ายใกล้ที่เก็บยา เพื่อให้ญาติที่มาช่วยชั่วคราวอ่านตามได้ทันทีโดยไม่ต้องพึ่งความจำของใครคนเดียว และควรกำหนดผู้ดูแลสำรองอย่างน้อยหนึ่งคนที่รู้ตารางยาเช่นเดียวกับผู้ดูแลหลัก

ช่วงหลังออกจากโรงพยาบาลเป็นจุดเสี่ยงที่สุดจุดหนึ่งของการจัดการยา เพราะบางตัวถูกหยุด บางตัวถูกปรับขนาด แต่ยาชุดเดิมที่เหลืออยู่ที่บ้านมักยังปะปนกันจนสับสนว่าตัวไหนยังต้องกินอยู่ ครอบครัวควรนำยาทั้งหมดรวมทั้งอาหารเสริมและสมุนไพรไปให้เภสัชกรหรือแพทย์ทบทวนรวมกันเป็นรายการเดียว แทนที่จะเดาเอาเองว่าตัวไหนยังใช้อยู่ อีกจุดที่ควรระวังคือ อาการแสดงไม่ตรงแบบ หรือ atypical presentation ในผู้สูงอายุ บางครั้งผลข้างเคียงของยาใหม่ไม่ได้แสดงเป็นอาการชัดเจนแบบผู้ใหญ่ทั่วไป แต่แสดงออกเป็นความสับสนเฉียบพลันหรือซึมลงผิดปกติ ซึ่งอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัยแทนที่จะเป็นสัญญาณที่ต้องรีบแจ้งผู้เชี่ยวชาญ