หลายคนตัดสินใจรับงานหลังเกษียณจากความรู้สึกอยากมีกิจกรรมทำ หรือกลัวเบื่อ โดยไม่ได้หยุดคิดว่าร่างกายและเวลาที่มีจริง ๆ รองรับงานนั้นได้แค่ไหน ผลที่ตามมาคือหลายรายทำงานได้ไม่กี่เดือนก็ต้องลาออกเพราะปวดเมื่อยเรื้อรัง นอนไม่พอ หรือกระทบความสัมพันธ์ในบ้านเพราะเวลาที่เคยดูแลหลานหรือคู่สมรสหายไป

การประเมินความพร้อมที่ดีจึงไม่ใช่การถามแค่ "ไหวไหม" ครั้งเดียว แต่เป็นกระบวนการที่ต้องดูข้อมูลจริงจากชีวิตประจำวัน เช่น เคยยืนต่อเนื่องได้นานแค่ไหนโดยไม่ปวดหลัง เคยนั่งทำงานหน้าจอนานแค่ไหนโดยไม่ปวดตาหรือปวดคอ และภาระที่บ้านตอนนี้กินเวลาแต่ละวันไปเท่าไหร่แล้ว

ด้านร่างกาย ให้สังเกตกิจกรรมที่ทำได้จริงในช่วง 4-8 สัปดาห์ล่าสุด เช่น เดินขึ้นบันไดกี่ชั้นโดยไม่ต้องหยุดพัก ยืนทำกับข้าวหรือทำสวนได้นานแค่ไหน นั่งทำงานต่อเนื่องได้กี่ชั่วโมงก่อนต้องลุกเปลี่ยนอิริยาบถ ถ้างานที่สนใจต้องใช้แรงหรือเวลามากกว่าที่ทำได้จริงในชีวิตประจำวันอย่างชัดเจน นั่นคือสัญญาณว่าต้องปรับรูปแบบงานหรือชั่วโมงทำงานลง

ด้านจิตใจและแรงจูงใจ ต้องแยกให้ออกว่าอยากทำงานเพราะอยากมีรายได้เสริมจริง ๆ อยากมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น หรือเพียงแค่กลัวความรู้สึกว่างเปล่าหลังเกษียณ เพราะแต่ละเหตุผลนำไปสู่การเลือกงานที่ต่างกัน คนที่ต้องการรายได้จริงอาจต้องมองงานที่มั่นคงกว่า ส่วนคนที่ต้องการเพียงกิจกรรมและสังคมอาจเหมาะกับงานอาสาหรืองานพาร์ทไทม์เบา ๆ มากกว่า

ด้านเวลาและภาระครอบครัว ให้ลองจดตารางเวลาจริงในหนึ่งสัปดาห์ว่าใช้เวลาไปกับอะไรบ้าง ดูแลหลาน ดูแลคู่สมรสที่ป่วย ไปพบแพทย์ประจำ หรือทำธุระส่วนตัว แล้วดูว่าเหลือช่วงเวลาว่างต่อเนื่องพอสำหรับงานที่สนใจหรือไม่ การประเมินแบบนี้ช่วยป้องกันปัญหาที่พบบ่อยคือรับงานมาแล้วต้องขอลาบ่อยจนนายจ้างหรือผู้ว่าจ้างไม่พอใจ

งานที่เหมาะกับคนก่อนเกษียณและวัยเกษียณส่วนใหญ่มีจุดร่วมคือ ยืดหยุ่นเรื่องเวลาเข้า-ออกงาน ไม่บังคับทำต่อเนื่องเกิน 4-6 ชั่วโมงต่อวันโดยไม่มีช่วงพัก ไม่ต้องยกหรือแบกของหนักซ้ำ ๆ และมีเพื่อนร่วมงานหรือหัวหน้าที่เข้าใจข้อจำกัดด้านร่างกายตามวัย งานลักษณะนี้พบได้ทั้งในรูปแบบที่ปรึกษา งานสอนพิเศษ งานประสานงานที่ทำจากบ้านได้บางส่วน หรืองานพาร์ทไทม์ตามความถนัดเดิม

ในทางกลับกัน งานที่ต้องยืนทั้งวัน ทำงานกะดึกต่อเนื่อง หรือต้องตัดสินใจเฉพาะหน้าภายใต้ความกดดันสูงตลอดเวลา มักเป็นงานที่คนวัยเกษียณล้มเลิกกลางคันบ่อยที่สุด เพราะร่างกายฟื้นตัวช้ากว่าตอนวัยทำงานปกติ และความเครียดสะสมส่งผลต่อการนอนและอารมณ์ได้เร็วกว่าที่คิด