สัญญาณของการถูกทอดทิ้งมักไม่ชัดเจนในครั้งแรกที่พบ ควรสังเกตความเปลี่ยนแปลงต่อเนื่อง เช่น น้ำหนักลดลงผิดปกติ เสื้อผ้าหรือที่อยู่อาศัยสกปรกกว่าเดิมมาก ยาที่ต้องกินประจำเหลือค้างจำนวนมากหรือหมดเร็วผิดปกติ และการไม่มีใครพาไปพบแพทย์ตามนัดต่อเนื่องหลายครั้ง

อีกสัญญาณที่มักถูกมองข้ามคือการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ เช่น ผู้สูงอายุเงียบลงผิดปกติ หลีกเลี่ยงการพูดคุยเรื่องคนดูแล หรือแสดงความกลัวเมื่อมีคนบางคนเข้ามาใกล้ ซึ่งอาจสะท้อนถึงสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัยมากกว่าที่เห็นภายนอก

ผู้สูงอายุมีสิทธิได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายผู้สูงอายุ รวมถึงสิทธิได้รับการดูแลจากครอบครัวหรือรัฐเมื่อไม่มีผู้ดูแล ควรตรวจสอบว่าผู้สูงอายุยังได้รับเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุอย่างต่อเนื่องหรือไม่ เพราะบางครั้งเงินสวัสดิการอาจถูกบุคคลอื่นรับแทนโดยผู้สูงอายุไม่ได้รับประโยชน์จริง

หากผู้สูงอายุมีสิทธิหลักประกันสุขภาพแห่งชาติหรือสิทธิรักษาพยาบาลอื่น ควรตรวจสอบว่ายังใช้สิทธินี้ได้ตามปกติหรือถูกละเลยจนขาดการรักษาต่อเนื่อง เพราะการถูกทอดทิ้งมักมาพร้อมกับการขาดการดูแลด้านสุขภาพ ไม่ใช่แค่ด้านความเป็นอยู่

หากพบสัญญาณที่น่ากังวล สามารถแจ้งได้หลายช่องทาง ได้แก่ กรมกิจการผู้สูงอายุ องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น หรือสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัด โดยไม่จำเป็นต้องเป็นญาติของผู้สูงอายุจึงจะแจ้งได้ เพื่อนบ้านหรือบุคคลทั่วไปที่พบเห็นก็มีสิทธิแจ้งเหตุเช่นกัน

ควรจดชื่อเจ้าหน้าที่ผู้รับเรื่องและเลขที่เรื่องที่ได้รับหลังแจ้งทุกครั้ง เพื่อใช้ติดตามความคืบหน้าในภายหลัง หากไม่ได้รับการติดต่อกลับภายในเวลาที่สมควร ควรติดตามด้วยตนเองแทนการรอเฉย ๆ

การเตรียมข้อมูลให้พร้อมก่อนแจ้งเหตุช่วยให้หน่วยงานประเมินความเร่งด่วนได้เร็วขึ้น ควรเตรียมชื่อและที่อยู่ของผู้สูงอายุ ความสัมพันธ์ของผู้แจ้งกับผู้สูงอายุ รายละเอียดสัญญาณที่พบพร้อมวันที่ และภาพถ่ายสภาพความเป็นอยู่หากสามารถถ่ายได้โดยไม่เป็นการบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของผู้อื่น

หากมีเอกสารด้านสวัสดิการ เช่น สมุดบัญชีเบี้ยยังชีพหรือบัตรประจำตัวผู้สูงอายุ ควรเตรียมสำเนาไว้ด้วย เพราะช่วยให้หน่วยงานตรวจสอบสิทธิและสถานะปัจจุบันของผู้สูงอายุได้เร็วขึ้นเมื่อเข้าไปประเมินสถานการณ์จริง