ในวัยทำงาน เงินสำรองฉุกเฉินมักเผื่อไว้สำหรับกรณีตกงานชั่วคราว ซึ่งมีจุดสิ้นสุดเมื่อหางานใหม่ได้ แต่ในวัยเกษียณ รายได้ประจำจากงานมักไม่มีอีกต่อไป ในขณะที่ความเสี่ยงค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพกลับเพิ่มขึ้นตามอายุ เช่น ค่ารักษาโรคเรื้อรังที่กำเริบ ค่าซ่อมแซมหรือเปลี่ยนอุปกรณ์ช่วยเหลือ หรือค่าจ้างผู้ช่วยดูแลชั่วคราวเมื่อผู้ดูแลหลักป่วยหรือไม่อยู่

ความแตกต่างนี้หมายความว่าเงินสำรองฉุกเฉินในวัยเกษียณต้องมองเป็นเงินที่พร้อมใช้ระยะยาวกว่า และควรทบทวนขนาดเป็นระยะตามความเสี่ยงสุขภาพที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่ตั้งจำนวนเดียวไว้ตั้งแต่วันเกษียณแล้วไม่ปรับอีก

แนวทางทั่วไปคือเริ่มจากค่าใช้จ่ายจำเป็นต่อเดือน เช่น ค่าอาหาร ค่าน้ำค่าไฟ ค่ายาประจำ และค่าใช้จ่ายพื้นฐานอื่น ๆ แล้วคูณด้วยจำนวนเดือนที่ต้องการให้ครอบคลุมหากเกิดเหตุฉุกเฉิน จำนวนเดือนที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับความเสี่ยงสุขภาพส่วนบุคคล สิทธิสุขภาพที่มีอยู่ และว่ามีคนในครอบครัวที่ช่วยรับภาระค่าใช้จ่ายฉุกเฉินได้หรือไม่

ผู้ที่มีโรคเรื้อรังหลายโรคหรือมีความเสี่ยงหกล้มสูง ควรพิจารณาเผื่อเงินสำรองมากกว่าคนที่ยังแข็งแรงดี เพราะโอกาสเกิดค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่กะทันหันสูงกว่า ควรทบทวนตัวเลขนี้ทุกครั้งที่สุขภาพเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ

จุดประสงค์ของเงินสำรองฉุกเฉินคือความพร้อมใช้ทันที ไม่ใช่ผลตอบแทนสูงสุด การเก็บเงินสำรองทั้งหมดไว้ในการลงทุนที่มีความเสี่ยงราคาผันผวนหรือต้องรอเวลานานกว่าจะถอนออกมาได้ อาจทำให้ในวันที่ต้องการใช้เงินจริง มูลค่าลดลงกว่าที่คาดหรือถอนออกมาไม่ทันเวลา

ควรแยกเงินสำรองฉุกเฉินไว้ในบัญชีหรือช่องทางที่เบิกถอนได้รวดเร็วและมูลค่าไม่ผันผวนมาก ส่วนเงินออมระยะยาวอื่น ๆ ที่ไม่ได้เผื่อไว้สำหรับเหตุฉุกเฉินจึงค่อยพิจารณาผลตอบแทนตามความเสี่ยงที่ยอมรับได้ โดยควรปรึกษาผู้วางแผนการเงินที่มีใบอนุญาตสำหรับการจัดสรรส่วนนี้

หลายครอบครัวมีเงินสำรองฉุกเฉินจริง แต่มีเพียงผู้สูงอายุคนเดียวที่รู้ว่าเก็บไว้ที่ไหนหรือต้องทำอย่างไรจึงจะเบิกถอนได้ หากวันหนึ่งผู้สูงอายุเกิดเหตุฉุกเฉินทางสุขภาพจนไม่สามารถจัดการเรื่องนี้เองได้ ครอบครัวอาจหาเงินสำรองนี้ไม่เจอในเวลาที่ต้องการใช้มากที่สุด

ควรบอกคู่สมรสหรือลูกหลานที่ไว้ใจว่าเงินสำรองฉุกเฉินเก็บไว้ที่ใด มีเอกสารอะไรที่เกี่ยวข้อง และมีขั้นตอนอย่างไรหากต้องเบิกถอนแทนในสถานการณ์ฉุกเฉิน โดยยังคงเป็นผู้ตัดสินใจหลักเรื่องการใช้เงินของตัวเองในสถานการณ์ปกติ