หลักการที่ถูกต้องคือถือไม้เท้าไว้ที่มือข้างตรงข้ามกับขาข้างที่อ่อนแรงหรือปวด เพราะเมื่อขาข้างที่มีปัญหาก้าวไปข้างหน้า ไม้เท้าที่อยู่อีกฝั่งจะช่วยรับน้ำหนักและกระจายแรงให้สมดุล แต่ผู้สูงอายุจำนวนมากถือไม้เท้าไว้ข้างเดียวกับขาที่อ่อนแรง เพราะรู้สึกว่า "ต้องพยุงข้างที่แย่" ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ตรงข้ามกับหลักกลศาสตร์การเดิน

ความผิดพลาดนี้ไม่ได้เกิดจากความประมาท แต่เกิดจากไม่มีใครเคยอธิบายเหตุผลให้ฟังตั้งแต่ต้น เมื่อถือผิดข้างต่อเนื่องเป็นเดือนหรือเป็นปี ร่างกายจะชินกับรูปแบบการเดินที่ไม่สมดุล และการแก้ไขในภายหลังต้องใช้เวลาปรับตัวใหม่ ครอบครัวจึงควรตรวจสอบตั้งแต่วันแรกที่เริ่มใช้ ไม่ใช่รอให้เคยชินไปก่อนแล้วค่อยแก้

ไม้เท้าที่สูงเกินไปทำให้ไหล่ยกและข้อศอกเหยียดตึง ส่งผลให้รับน้ำหนักได้ไม่เต็มที่และเสี่ยงเซเมื่อต้องพึ่งไม้เท้าจริงจัง ส่วนไม้เท้าที่สั้นเกินไปทำให้ต้องก้มตัวลงขณะเดิน ซึ่งเปลี่ยนจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายไปข้างหน้าและเพิ่มความเสี่ยงหกล้มไปข้างหน้าโดยเฉพาะเมื่อเดินเร็วหรือเลี้ยวกะทันหัน

ความสูงที่เหมาะสมโดยทั่วไปคือระดับที่ข้อมือพอดีกับด้ามจับเมื่อยืนตัวตรงและแขนแนบลำตัว แต่ตัวเลขนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การปรับที่แม่นยำควรให้นักกายภาพบำบัดหรือผู้ให้บริการอุปกรณ์ที่มีความรู้ประเมินร่วมกับลักษณะการเดินจริง เพราะบางคนมีปัญหาที่หลังหรือสะโพกซึ่งต้องปรับความสูงต่างจากค่ามาตรฐาน

ปลายยางของไม้เท้ามีดอกยางที่ออกแบบมาเพื่อเพิ่มแรงเสียดทานกับพื้น เมื่อใช้งานไปนานหลายเดือน ดอกยางจะสึกเรียบจนแทบไม่มีลวดลายเหลือ โดยเฉพาะถ้าใช้บนพื้นกระเบื้องหรือพื้นปูนบ่อยๆ ปลายยางที่สึกจะลื่นได้ง่ายกว่าปลายยางใหม่มาก และอันตรายกว่าคือผู้ใช้จะไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้จนกว่าจะลื่นจริง เพราะความเสื่อมเกิดขึ้นทีละน้อยจนคุ้นชิน

อีกจุดที่ควรตรวจคือรอยแตกร้าวหรือรอยฉีกที่ขอบปลายยาง ซึ่งอาจทำให้ยางหลุดขณะใช้งานโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ครอบครัวควรตรวจปลายยางอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่รอให้ผู้สูงอายุเป็นคนสังเกตเอง เพราะการก้มดูใต้ปลายไม้เท้าเป็นท่าที่ทำได้ยากสำหรับคนที่ทรงตัวไม่มั่นคงอยู่แล้ว

ไม้เท้าเหมาะกับผู้ที่ต้องการพยุงเพียงเล็กน้อยและยังทรงตัวได้ดีในภาพรวม แต่ถ้าความเสี่ยงหกล้มสูงขึ้น เช่น เคยหกล้มซ้ำหลายครั้ง หรือกล้ามเนื้อขาอ่อนแรงมาก อุปกรณ์อย่างวอล์กเกอร์อาจให้ความมั่นคงมากกว่า การเลือกระหว่างไม้เท้ากับอุปกรณ์อื่นจึงไม่ควรตัดสินใจเองจากความรู้สึก แต่ควรให้นักกายภาพบำบัดหรือแพทย์ประเมินร่วมกับการทดสอบการทรงตัว เพราะอุปกรณ์ที่มั่นคงเกินความจำเป็นก็อาจทำให้เทอะทะและไม่ถูกใช้จริง เช่นเดียวกับอุปกรณ์ที่มั่นคงน้อยเกินไปก็ไม่ช่วยป้องกันการล้ม

การทดสอบที่นักกายภาพบำบัดมักใช้เพื่อตัดสินใจว่าควรใช้ไม้เท้า วอล์กเกอร์ หรือไม่ต้องใช้อุปกรณ์เลย คือ Timed Up and Go ซึ่งให้ลุกจากเก้าอี้ เดินสามเมตร เลี้ยวกลับ แล้วนั่งลง แล้วจับเวลาทั้งหมด ผลการทดสอบนี้สะท้อนความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐานหรือ ADL ได้ตรงกว่าการเดาจากความรู้สึกของครอบครัวเอง และช่วยให้เลือกอุปกรณ์ที่พอดีกับระดับความเสี่ยงจริงของแต่ละคน