การได้ยินเสื่อมตามวัย หรือ presbycusis มักทำให้หูชั้นในสูญเสียความสามารถรับเสียงความถี่สูงก่อน ซึ่งเป็นความถี่ของพยัญชนะอย่าง ส ช ท มากกว่าสระ ทำให้ผู้สูงอายุมักได้ยินว่ามีคนพูดแต่ฟังไม่ออกว่าพูดคำว่าอะไร การตะโกนพูดดังขึ้นเพิ่มแค่ความดังโดยรวม แต่ไม่ได้ช่วยให้แยกแยะพยัญชนะเหล่านั้นชัดขึ้นเสมอไป

ในทางกลับกัน การพูดดังเกินไปอาจทำให้เสียงเพี้ยนหรือฟังดูก้าวร้าว จนผู้สูงอายุรู้สึกเหมือนถูกตะคอกทั้งที่ผู้พูดตั้งใจจะช่วยเท่านั้น สิ่งที่ช่วยได้มากกว่าคือการพูดชัดถ้อยชัดคำในจังหวะปกติ ไม่เร่งรีบ และให้เห็นริมฝีปากขณะพูด

การยืนหรือนั่งหันหน้าเข้าหากันในระยะห่างไม่เกินหนึ่งถึงสองเมตร ช่วยให้ผู้สูงอายุเห็นการขยับปากและสีหน้าประกอบการฟัง ซึ่งสมองใช้ข้อมูลนี้ช่วยเติมส่วนที่ฟังไม่ชัดโดยอัตโนมัติ การพูดจากอีกห้องหนึ่งหรือขณะหันหลังให้จึงมักไม่ได้ผลแม้จะพูดดังแค่ไหนก็ตาม

แสงในห้องก็สำคัญไม่แพ้กัน ถ้าแสงส่องมาจากด้านหลังผู้พูดจนหน้ามืด ผู้สูงอายุจะมองไม่เห็นปากชัดพอที่จะช่วยจับใจความ ควรจัดให้แสงส่องมาที่หน้าผู้พูดแทน

เสียงรบกวนพื้นหลัง เช่น โทรทัศน์ พัดลม หรือเสียงคนคุยหลายกลุ่มพร้อมกัน เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้แม้แต่คนหูปกติก็ยังฟังยาก การลดเสียงรบกวนเหล่านี้ก่อนเริ่มคุยเรื่องสำคัญ ช่วยได้มากกว่าการพยายามพูดแข่งกับเสียงรบกวน

พูดทีละเรื่องแทนการพูดหลายเรื่องต่อกันรัวๆ และให้เวลาผู้สูงอายุประมวลผลก่อนพูดต่อ หากพบว่ายังไม่เข้าใจ ให้เปลี่ยนคำพูดใหม่แทนการพูดประโยคเดิมซ้ำด้วยเสียงดังขึ้น เพราะบางครั้งปัญหาไม่ใช่ความดังแต่เป็นคำศัพท์หรือโครงสร้างประโยคที่ฟังยาก

การตรวจสอบว่าเข้าใจตรงกันจริงหรือไม่เป็นขั้นตอนที่มักถูกข้าม โดยเฉพาะเรื่องสำคัญอย่างเวลานัดพบแพทย์หรือขั้นตอนการกินยา ควรให้ผู้สูงอายุพูดทวนสิ่งที่เข้าใจกลับมาสั้นๆ แทนการถามว่า 'เข้าใจไหม' ซึ่งมักได้คำตอบว่าเข้าใจทั้งที่จริงยังไม่แน่ใจ

การเขียนตัวเลขสำคัญ เช่น เวลานัดหมายหรือชื่อยา ลงกระดาษให้ดูควบคู่กับการพูด ช่วยลดโอกาสเข้าใจผิดได้มาก โดยเฉพาะข้อมูลที่ต้องแม่นยำอย่างเวลาหรือปริมาณ

ท่าทางและสีหน้าที่เป็นธรรมชาติช่วยเสริมความเข้าใจได้มากกว่าที่คิด ไม่จำเป็นต้องพูดช้าผิดปกติจนดูเหมือนพูดกับเด็ก เพียงแค่พูดชัดถ้อยชัดคำในจังหวะที่เป็นธรรมชาติก็เพียงพอแล้วสำหรับผู้สูงอายุส่วนใหญ่