เมื่อมีคนดูแลเพียงคนเดียว ความเสี่ยงหลักคือการลืมของคนคนนั้น ซึ่งมักแก้ได้ด้วยการตั้งเตือนหรือใช้กล่องแบ่งยา แต่เมื่อมีคนดูแลหลายคน ความเสี่ยงเปลี่ยนรูปแบบไปเป็นความไม่สอดคล้องกันของข้อมูลระหว่างคน เช่น คนหนึ่งเข้าใจว่าอีกคนให้ยาไปแล้ว ขณะที่อีกคนก็เข้าใจแบบเดียวกันเกี่ยวกับตัวเอง สุดท้ายไม่มีใครให้ยาเลยในมื้อนั้น

อีกสาเหตุหนึ่งคือความไม่เท่าเทียมกันของข้อมูลระหว่างผู้ดูแล บางคนอาจไปพบแพทย์ด้วยตัวเองและรู้รายละเอียดล่าสุด ขณะที่อีกคนยังใช้ข้อมูลเก่าอยู่ ทำให้เกิดการตัดสินใจที่ต่างกันโดยไม่รู้ตัว

หลายครอบครัวใช้การสื่อสารแบบไม่เป็นทางการ เช่น ส่งข้อความในกลุ่มแชทครอบครัวปนกับเรื่องอื่น ๆ ทำให้ข้อความสำคัญเกี่ยวกับยาถูกกลบด้วยข้อความเรื่องทั่วไป หรือบางครั้งผู้ดูแลบอกกันด้วยวาจาตอนเจอหน้ากันสั้น ๆ โดยไม่มีใครจดไว้ ซึ่งดูเหมือนไม่มีปัญหาในเวลาปกติ แต่พอวันไหนที่ทุกคนยุ่งพร้อมกันหรือเจอกันไม่ทัน ข้อมูลสำคัญก็อาจตกหล่นไปโดยไม่มีใครรู้ตัว

การพึ่งพาช่องทางสื่อสารที่ไม่เฉพาะเจาะจงแบบนี้ทำให้ยากต่อการย้อนกลับไปตรวจสอบในภายหลังว่าใครแจ้งอะไรไปบ้างและเมื่อไหร่ ซึ่งต่างจากการมีบันทึกยาเฉพาะที่แยกออกมาให้ชัดเจน