ความผิดพลาดที่อันตรายที่สุดคือครอบครัวไม่รู้ว่าอาการสับสนกะทันหัน พูดจาสับสน หรือเดินเซในผู้สูงอายุ อาจเป็นสัญญาณของภาวะน้ำตาลต่ำแทนที่จะเป็นแค่ความเพลียหรือความชรา เพราะผู้สูงอายุมักมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ ไม่มีอาการใจสั่นหรือเหงื่อออกชัดเจนแบบคนอายุน้อย ทำให้ครอบครัวมักตอบสนองช้ากว่าที่ควร

ความผิดพลาดที่สองที่ตามมาคือเมื่อสงสัยแล้วก็ยังรอดูอาการต่อแทนที่จะให้ของหวานดูดซึมเร็วทันที การรอดูนานเกินไปเพิ่มความเสี่ยงหมดสติหรือหกล้มได้ ยิ่งช้ายิ่งอันตราย

หลายครอบครัวให้ผู้สูงอายุงดมื้ออาหารหรือลดปริมาณอาหารลงมากเมื่อกังวลเรื่องน้ำตาล แต่ยังคงให้กินยาลดน้ำตาลในขนาดเดิม ทำให้เกิดความไม่สมดุลระหว่างปริมาณอาหารกับฤทธิ์ยา เพิ่มความเสี่ยงภาวะน้ำตาลต่ำโดยไม่ตั้งใจ

ความผิดพลาดที่สี่คือพยายามคุมน้ำตาลให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยความหวังดีอยากให้ตัวเลขออกมาสวยงาม โดยไม่รู้ว่าในผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบาง การควบคุมเข้มงวดเกินไปอาจเพิ่มความเสี่ยงมากกว่าประโยชน์ที่ได้ ควรถามแพทย์ถึงเป้าหมายที่เหมาะสมกับแต่ละคนแทนการตั้งเป้าเอง

ผู้สูงอายุที่มีทั้งเบาหวานและโรคอื่นร่วมด้วยมักต้องใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน ความผิดพลาดที่ห้าคือครอบครัวไม่รวบรวมยาทั้งหมดไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนพร้อมกัน ทำให้พลาดโอกาสจับปฏิกิริยาระหว่างยาที่อาจกระทบระดับน้ำตาลโดยไม่รู้ตัว

ความผิดพลาดที่หกคือปล่อยให้ผู้สูงอายุตัดสินใจเรื่องยาและอาหารคนเดียวทั้งหมดโดยไม่มีระบบตรวจสอบ ทั้งที่บางครั้งความจำหรือการมองเห็นที่ลดลงตามวัยอาจทำให้หยิบยาผิดขนาดหรืออ่านฉลากอาหารผิดพลาดได้ ครอบครัวควรช่วยตรวจสอบเป็นระยะโดยไม่ก้าวก่ายจนผู้สูงอายุรู้สึกเสียความเป็นอิสระ

ความผิดพลาดสุดท้ายที่ส่งผลต่อคุณภาพการดูแลระยะยาวคือไม่จดบันทึกค่าน้ำตาลและอาหารที่กินอย่างสม่ำเสมอ ทำให้เมื่อไปพบแพทย์มีแต่ความจำที่ไม่ครบถ้วนมาเล่าให้ฟัง แทนที่จะมีข้อมูลจริงประกอบการตัดสินใจ

เมื่อไม่มีบันทึกที่ต่อเนื่อง แพทย์อาจมองไม่เห็นรูปแบบสำคัญ เช่น น้ำตาลต่ำเกิดซ้ำในช่วงเวลาเดิมของวันทุกวัน ซึ่งเป็นข้อมูลที่มีค่ามากในการปรับเวลาหรือขนาดยาให้เหมาะสมกว่าเดิม