การกำหนดเป้าหมายไขมันในเลือดของผู้สูงอายุ แพทย์จะพิจารณาความเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือดโดยรวม ไม่ใช่ดูค่าไขมันตัวเดียวแยกออกจากบริบท ปัจจัยที่นำมาพิจารณาร่วมด้วย เช่น อายุ เพศ ความดันโลหิต การสูบบุหรี่ โรคเบาหวาน และประวัติโรคหัวใจในครอบครัว

ในผู้ที่มีภาวะเปราะบางหรืออายุยืนยาวมากแล้ว แพทย์อาจชั่งน้ำหนักระหว่างประโยชน์ของการลดไขมันในเลือดกับความเสี่ยงจากผลข้างเคียงของยา และความคุ้มค่าของการรักษาในช่วงชีวิตที่เหลือ ซึ่งเป็นการตัดสินใจเฉพาะบุคคลที่ต้องคุยกับแพทย์โดยตรง ไม่ใช่ใช้เกณฑ์เดียวกับทุกคน

ยาลดไขมันกลุ่มที่ใช้กันแพร่หลายอาจทำให้เกิดอาการปวดเมื่อยหรืออ่อนแรงของกล้ามเนื้อในผู้ป่วยบางราย ซึ่งมักเกิดขึ้นหลังเริ่มยาใหม่หรือปรับขนาดยา ปัญหาคือผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย หรือ sarcopenia อยู่แล้วตามธรรมชาติ ทำให้อาการอ่อนแรงกล้ามเนื้อสองสาเหตุนี้มีลักษณะคล้ายกันจนแยกยาก

วิธีแยกที่แพทย์มักใช้คือดูช่วงเวลาที่อาการเริ่มเทียบกับวันที่เริ่มยาหรือปรับขนาดยา หากอาการเกิดขึ้นใกล้เคียงกับการเริ่มยาหรือรุนแรงขึ้นเร็ว มักสงสัยว่าเป็นผลจากยามากกว่า ผู้ป่วยจึงไม่ควรสรุปเองว่าเป็นแค่ความชราแล้วปล่อยผ่าน แต่ควรแจ้งแพทย์ให้ประเมิน

หลายคนเข้าใจว่าไขมันในเลือดมาจากอาหารที่กินโดยตรงทั้งหมด แต่ความจริงร่างกายสร้างคอเลสเตอรอลขึ้นเองส่วนหนึ่งด้วย ทำให้บางคนแม้จะควบคุมอาหารอย่างเคร่งครัดแล้วค่าไขมันก็ยังสูงอยู่ ซึ่งไม่ได้แปลว่าการควบคุมอาหารไม่มีประโยชน์ แต่หมายความว่าพันธุกรรมและปัจจัยอื่นก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

อีกความเข้าใจผิดที่พบบ่อยคือคิดว่าไขมันทุกชนิดเป็นอันตรายเท่ากัน ทั้งที่ไขมันมีหลายชนิดและส่งผลต่อร่างกายต่างกัน การเลือกกินอาหารที่เหมาะสมจึงควรปรึกษาแพทย์หรือนักโภชนาการเพื่อวางแผนที่เหมาะกับโรคประจำตัวของแต่ละคน ไม่ใช่งดไขมันทุกชนิดจนขาดสารอาหารที่จำเป็น

ผู้สูงอายุที่มีโรคร่วมหลายอย่างมักกินยาลดไขมันร่วมกับยาอื่นจำนวนมาก การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันเพิ่มความเสี่ยงที่ยาบางตัวจะเสริมฤทธิ์ผลข้างเคียงของกันและกัน โดยเฉพาะยาบางกลุ่มที่เมื่อใช้ร่วมกับยาลดไขมันแล้วเพิ่มความเสี่ยงปวดกล้ามเนื้อรุนแรงมากขึ้น

การนำรายการยาทั้งหมดไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนเป็นระยะจึงช่วยลดความเสี่ยงนี้ได้ โดยเฉพาะเมื่อมีการเปลี่ยนยาจากหลายแผนกในช่วงเวลาใกล้กัน