เมื่ออายุมากขึ้น กล้ามเนื้อบริเวณลำคอและเพดานอ่อนจะหย่อนตัวลงตามธรรมชาติ คล้ายกับภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย (sarcopenia) ที่เกิดกับกล้ามเนื้อทั่วร่างกาย ทำให้ทางเดินหายใจส่วนบนแคบลงขณะหลับและเกิดเสียงกรนได้ง่ายขึ้นแม้ไม่ได้มีน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นมาก

น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นบริเวณคอ การนอนหงาย และการดื่มแอลกอฮอล์ก่อนนอนล้วนทำให้กรนดังขึ้น ส่วนน้ำมูกจากโรคภูมิแพ้หรือไซนัสอักเสบก็เป็นอีกปัจจัยที่ทำให้ทางเดินหายใจแคบลงชั่วคราว

สิ่งที่ต่างจากกรนตามวัยธรรมดาคือรูปแบบของเสียง หากกรนดังสม่ำเสมอโดยไม่มีช่วงเงียบ มักเป็นแค่เสียงจากทางเดินหายใจแคบ แต่หากมีช่วงเงียบตามด้วยเสียงสูดหายใจแรงเหมือนสำลัก นั่นคือรูปแบบที่บ่งชี้ถึงการหยุดหายใจเป็นช่วง ๆ ซึ่งต้องได้รับการประเมิน

เมื่อทางเดินหายใจอุดกั้นซ้ำ ๆ ระหว่างนอนหลับ ระดับออกซิเจนในเลือดจะลดลงเป็นช่วง ๆ ตลอดคืน ร่างกายต้องตื่นสั้น ๆ หลายสิบครั้งเพื่อเปิดทางเดินหายใจใหม่ แม้ผู้ป่วยจะไม่รู้ตัวว่าตื่น แต่ผลคือคุณภาพการนอนแย่มากและร่างกายอยู่ในภาวะเครียดต่อเนื่อง

ภาวะนี้เชื่อมโยงกับความดันโลหิตสูงที่ควบคุมยาก หัวใจเต้นผิดจังหวะ และเพิ่มความเสี่ยงโรคหลอดเลือดสมองในระยะยาว นอกจากนี้ความง่วงกลางวันที่ตามมายังเพิ่มความเสี่ยงหกล้มและอุบัติเหตุขณะทำกิจกรรมประจำวัน

ผู้สูงอายุที่มีโรคหัวใจหรือความดันโลหิตสูงอยู่แล้ว ควรให้ความสำคัญกับการประเมินการนอนกรนมากเป็นพิเศษ เพราะการรักษาภาวะหยุดหายใจขณะหลับอาจช่วยให้ควบคุมโรคเดิมได้ดีขึ้น

ยาบางกลุ่ม เช่น ยานอนหลับ ยาคลายกล้ามเนื้อ และยาแก้แพ้ที่ทำให้ง่วง สามารถทำให้กล้ามเนื้อทางเดินหายใจหย่อนตัวมากขึ้นและกรนดังขึ้นได้ ผู้ที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันควรแจ้งแพทย์ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงของเสียงกรน

การนอนหงายมักทำให้ลิ้นและเพดานอ่อนตกลงไปปิดทางเดินหายใจมากกว่าการนอนตะแคง ผู้ที่กรนมากขณะนอนหงายจึงมักได้ประโยชน์จากการปรับท่านอนเป็นตะแคง