ของใช้ในบ้านผู้สูงอายุมีความเสี่ยงต่างกันมากเมื่อหาย ของกลุ่มความเสี่ยงต่ำ เช่น รีโมททีวี หวี ร่ม หายแล้วเสียเวลาหาแต่ไม่กระทบความปลอดภัยหรือกิจวัตรประจำวัน ส่วนของกลุ่มความเสี่ยงสูง เช่น ยาประจำ กุญแจบ้าน กุญแจรถ บัตรประชาชน สมุดบัญชี โทรศัพท์ที่บันทึกเบอร์ฉุกเฉิน ฟันปลอมหรือเครื่องช่วยฟัง หายแล้วกระทบกิจวัตรประจำวันหรือความปลอดภัยของทั้งบ้านโดยตรง

ระบบจัดเก็บที่ได้ผลจึงไม่ใช่การพยายามจัดบ้านให้เป็นระเบียบเท่ากันทุกจุด แต่คือการทุ่มความเข้มงวดไปที่จุดเสี่ยงสูงก่อน ครอบครัวจำนวนมากเสียเวลากับการจัดตู้เสื้อผ้าหรือชั้นวางของสะสมให้เรียบร้อย ทั้งที่จุดที่ควรได้รับความสนใจมากที่สุดคือลิ้นชักเก็บยาและกุญแจ

ผู้สูงอายุจำนวนมากใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันจากหลายโรค หรือที่เรียกว่าภาวะการใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) เมื่อกล่องยาหรือซองยาหายไปหนึ่งมื้อ ความเสี่ยงจริงไม่ได้อยู่ที่ 'หายาใหม่ทัน' แต่อยู่ที่ครอบครัวมักรีบจัดกล่องยาใหม่ให้โดยไม่แน่ใจว่ามื้อที่หายไปกินไปแล้วหรือยัง ทำให้เสี่ยงทั้งกินซ้ำและลืมกินโดยไม่รู้ตัว

จุดที่ต้องระวังเป็นพิเศษคือการแยกความเผลอชั่วครั้งชั่วคราวออกจากรูปแบบที่เกิดซ้ำ ถ้ายาหายครั้งเดียวแล้วหาเจอในเวลาไม่นาน ยังไม่ใช่เรื่องน่ากังวลมาก แต่ถ้ากล่องยาสับสนบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ หรือเริ่มจำไม่ได้ว่ากินยามื้อไหนไปแล้ว ควรนำเรื่องนี้ไปคุยกับแพทย์หรือเภสัชกรอย่างเป็นระบบ ไม่ใช่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปเรื่อย ๆ

ครอบครัวมักให้ความสำคัญกับคำถามว่า 'หาของเจอไหม' มากกว่าคำถามว่า 'ถ้าไม่เจอ ข้อมูลหรือความปลอดภัยของบ้านจะเสี่ยงแค่ไหน' กุญแจบ้านที่หายอาจตกไปอยู่ในมือคนแปลกหน้าโดยไม่มีใครรู้ ส่วนบัตรประชาชนหรือสมุดบัญชีที่หายอาจถูกนำไปแอบอ้างทำธุรกรรมหรือเปิดบัญชีปลอมได้ ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่ต้องรีบป้องกันไม่ต่างจากเรื่องสุขภาพ

ต้นทุนแฝงที่ครอบครัวมักไม่ได้เตรียมใจไว้ล่วงหน้าคือค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนกุญแจบ้านทั้งชุด ค่าธรรมเนียมทำบัตรประชาชนใหม่ หรือเวลาที่ต้องเสียไปติดต่อหน่วยงานหลายแห่ง การเตรียมสำเนาเอกสารสำคัญและจดจำเลขที่บัญชีไว้ล่วงหน้าจึงช่วยลดความยุ่งยากได้มากเมื่อเกิดเหตุจริง

การวางของผิดที่เป็นครั้งคราวแล้วนึกออกได้เองในภายหลังเป็นเรื่องปกติในทุกวัย แต่ถ้าความสับสนเรื่องของหายเกิดขึ้นเร็วมากภายในไม่กี่ชั่วโมง ร่วมกับพูดจาสับสน จำวันเวลาผิด หรืออาการเปลี่ยนไปมาในแต่ละช่วงของวัน นั่นเข้าข่ายภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) ซึ่งเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ที่มักมีสาเหตุอื่นร่วมด้วย เช่น การติดเชื้อ ภาวะขาดน้ำ หรือผลข้างเคียงของยาที่เพิ่งเปลี่ยน ไม่ใช่เพียงความเผลอตามวัย

อีกปัจจัยที่ครอบครัวมักมองข้ามคือสายตายาวตามวัย (presbyopia) ซึ่งทำให้มองหาของเล็ก ๆ ในที่แสงน้อยได้ยากขึ้นและเข้าใจผิดว่าของหายไปทั้งที่ยังอยู่ตำแหน่งเดิม การตรวจสายตาและเพิ่มแสงสว่างในจุดที่มักหาของไม่เจอจึงเป็นขั้นตอนที่ควรทำควบคู่ไปกับการสังเกตเรื่องความจำ