การวางแว่นตา กุญแจ หรือรีโมททีวีไว้ผิดจุดแล้วนึกออกภายหลังว่าเอาไปวางไว้ที่ไหน เป็นเรื่องที่พบได้ในทุกวัยรวมถึงผู้สูงอายุที่ไม่มีปัญหาความจำ เพราะเป็นความเผลอในชีวิตประจำวันมากกว่าความบกพร่องของความจำ

สิ่งที่ต่างออกไปคือการวางของไว้ในที่ที่ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เช่น เอากุญแจรถไปแช่ตู้เย็น หรือเอาของใช้ในครัวไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า ร่วมกับการนึกย้อนกลับไปไม่ได้เลยว่าทำไปได้อย่างไร ลักษณะนี้บ่งบอกถึงความสับสนในการจัดระเบียบความคิดมากกว่าความเผลอทั่วไป และควรได้รับการสังเกตเพิ่มเติม

บางครั้งเมื่อหาของไม่เจอ ผู้สูงอายุที่มีความจำบกพร่องอาจกล่าวหาคนรอบข้างว่าขโมยของไปโดยไม่มีเหตุผลรองรับ แทนที่จะคิดว่าตัวเองอาจวางผิดที่ ปฏิกิริยานี้ไม่ได้เกิดจากความไม่ไว้ใจหรือนิสัยส่วนตัว แต่เป็นผลจากความยากลำบากในการยอมรับว่าตัวเองจำไม่ได้ ครอบครัวที่เข้าใจกลไกนี้จะรับมือได้ดีกว่าการโต้เถียงหรือรู้สึกเสียใจส่วนตัว

การกล่าวหาแบบนี้หากเกิดขึ้นบ่อยและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ควรนำไปปรึกษาแพทย์ เพราะอาจเป็นส่วนหนึ่งของภาวะที่ต้องประเมินและดูแลอย่างเป็นระบบมากกว่าการปล่อยให้เป็นความขัดแย้งในครอบครัว

สายตาที่เสื่อมลงตามวัยหรือ presbyopia อาจทำให้มองหาของเล็ก ๆ ได้ยากขึ้นและเข้าใจผิดว่าของหายไป ทั้งที่ยังอยู่ในตำแหน่งเดิม แสงสว่างในบ้านที่ไม่เพียงพอก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้หาของยากขึ้นโดยไม่เกี่ยวกับความจำโดยตรง

การจัดบ้านที่มีของสะสมจำนวนมากหรือไม่มีระบบตำแหน่งที่แน่นอน ก็ทำให้หาของยากขึ้นในทุกวัย การปรับปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมเหล่านี้จึงควรทำควบคู่กับการสังเกตเรื่องความจำ ไม่ใช่สรุปว่าเป็นปัญหาความจำอย่างเดียวทันที

แพทย์อาจประเมินร่วมกับการซักประวัติว่าการวางของผิดที่เกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน มีลักษณะผิดปกติชัดเจนหรือไม่ และมีอาการอื่นร่วมด้วย เช่น หลงลืมหรือถามซ้ำหรือไม่ ครอบครัวสามารถช่วยได้มากด้วยการจดบันทึกตัวอย่างที่ผิดปกติชัดเจน เพื่อนำไปให้ข้อมูลแพทย์อย่างละเอียดแทนการอธิบายกว้าง ๆ ว่า 'หาของไม่เจอบ่อย'

แพทย์อาจสอบถามเพิ่มเติมว่าการวางของผิดที่ส่งผลต่อกิจวัตรประจำวันมากน้อยเพียงใด เช่น ยังสามารถแต่งตัว ทำอาหาร หรือจัดการเรื่องเงินได้ตามปกติหรือไม่ เพราะระดับผลกระทบต่อความสามารถเหล่านี้เป็นข้อมูลสำคัญที่ช่วยแยกระหว่างความเผลอทั่วไปกับสัญญาณที่ควรเฝ้าระวังมากขึ้น