เมื่ออายุมากขึ้น โครงสร้างการนอนหลับเปลี่ยนไปตามธรรมชาติ ช่วงหลับลึกสั้นลง หลับตื้นมากขึ้น และตื่นกลางดึกบ่อยขึ้น ส่วนหนึ่งมาจากการต้องลุกเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน การนอนกลางคืนที่ไม่ต่อเนื่องแบบนี้ทำให้ร่างกายสะสมความง่วงไม่พอในตอนกลางคืนเพียงอย่างเดียว จึงต้องการงีบกลางวันมาชดเชยเป็นเรื่องที่พบได้ทั่วไป ไม่ใช่ความผิดปกติในตัวเอง

สิ่งที่ควรแยกให้ชัดคือ นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงตามวัยที่ค่อยเป็นค่อยไป หรือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดเร็วผิดปกติภายในไม่กี่สัปดาห์ ถ้าคนที่ไม่เคยงีบเลยเริ่มต้องงีบทุกวันภายในเวลาสั้น ๆ ควรมองหาสาเหตุร่วม เช่น ยาใหม่ ภาวะซึมเศร้า หรือการติดเชื้อแฝง มากกว่าจะสรุปว่าเป็นเรื่องอายุ

ร่างกายมีแรงกดดันให้ง่วงสะสมตลอดวัน ยิ่งตื่นนานยิ่งง่วงมาก การงีบสั้น ๆ ช่วยลดความง่วงสะสมบางส่วนโดยไม่ดึงแรงกดดันนี้ลงมากเกินไป แต่ถ้างีบนานเกิน 45 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง หรือทั้งงีบดึกในช่วงเย็น จะดึงแรงกดดันให้ง่วงตอนกลางคืนลดลงมาก ทำให้หลับยากขึ้นหรือตื่นกลางดึกถี่ขึ้น

โดยทั่วไปช่วงเวลาที่ปลอดภัยกว่าคือก่อนบ่ายสามโมง และความยาวที่พอดีอยู่ที่ประมาณยี่สิบถึงสามสิบนาที ตัวเลขนี้เป็นแนวทางทั่วไป ไม่ใช่กฎตายตัว เพราะแต่ละคนมีจังหวะร่างกายไม่เหมือนกัน จุดสำคัญคือดูผลลัพธ์จริงว่าคืนนั้นหลับง่ายขึ้นหรือยากขึ้น

ผู้สูงอายุจำนวนมากใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือที่เรียกว่าการใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) ยาบางกลุ่ม เช่น ยาแก้แพ้บางตัว ยาคลายกล้ามเนื้อ หรือยานอนหลับบางประเภท มีฤทธิ์ทำให้ง่วงซึมตอนกลางวันได้มากกว่าที่คิด หากสังเกตว่าอาการง่วงกลางวันเพิ่มขึ้นพร้อม ๆ กับที่เพิ่งเริ่มยาใหม่ ควรจดชื่อยาและเวลาที่เริ่มไว้ให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนรายการยาทั้งหมด ไม่ควรหยุดยาเองเด็ดขาด

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือการลุกขึ้นทันทีหลังงีบ โดยเฉพาะถ้างีบต่อเนื่องนานหรือเพิ่งตื่นแล้วต้องรีบเข้าห้องน้ำ ความดันโลหิตอาจตกเมื่อเปลี่ยนท่าจากนอนเป็นยืนเร็วเกินไป ภาวะนี้เรียกว่าความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ทำให้หน้ามืด วูบ หรือหกล้มได้ทันทีหลังตื่นจากงีบ การลุกช้า ๆ นั่งที่ขอบเตียงก่อนสักครู่จึงสำคัญกว่าที่หลายบ้านคิด

กิจวัตรประจำวัน หมายถึงกิจกรรมพื้นฐานที่ทำทุกวัน เช่น การกินอาหารตรงเวลา การกินยาตามรอบ หรือการออกไปพบปะผู้คน หากงีบกลางวันกินเวลานานจนพลาดมื้ออาหารหรือเวลากินยา จะกระทบสุขภาพโดยรวมมากกว่าที่คิดว่าเป็นแค่เรื่องนอนหลับ

ครอบครัวส่วนใหญ่มักเข้าใจผิดว่าปล่อยให้งีบนาน ๆ คือการพักผ่อนที่ดี แต่ถ้างีบจนกระทบกิจวัตรที่เคยทำได้ปกติ เช่น ไม่มีแรงเดินตอนเย็น หรือขาดนัดกินยา ควรมองว่าเป็นสัญญาณที่ต้องปรับเวลาให้ชัดเจนขึ้น ไม่ใช่ปล่อยตามความง่วงอย่างเดียว